Geplaatst Zoveel voordelen aan een dier maar een groot nadeel
Het afscheid, te vroeg, of op een mooie leeftijd, het blijft moeilijk ... Eind 2005 bracht mijn moeder me met de auto weg naar een uitje van school, was s 'middags. Toen zagen we al een klein katje die bij een auto weg geduwd werd. Mama reed door, we konden niet stoppen...
Op de terug weg stopte ze bij een huis, vlakbij waar we het katje hadden gezien, waar ze schoon maakt. Mijn broertje was mee op te helpen en toevallig liep dat katje daar, was hij al richtig het huis gelopen, op zoek naar aandacht denk ik. Mijn broertje meteen verknocht aan dat kleine katje natuurlijk, in onze familie zijn we allemaal grote dierenvrienden.. Mijn moeder dus mijn vader bellen met de vraag of we nog ruimte hadden voor een kat (hij dacht volwassen kat dus eerst was het nee), mijn broertje huilen en toch maar mee genomen... En zo had APPIE een nieuw huisje gevonden
Appie heeft het niet altijd gemakkelijk gehad, natuurlijk toen hij jong was speelde hij dat alles in de rondte vloog, hij mocht graag bij mijn broertje in bed slapen, en sliep ook graag tegen onze andere drie katten aan. Toen hij rond de 8 maanden oud was begon hij behoeftes te krijgen en werd hij daarna gecastreerd.
Een maal volwassen kreeg hij ineens een vlooien allergie, wat met 5 katten (broertje en zusje kwamen twee jaar later aanwaaien) niet altijd even makkelijk onder controle te houden was. Appie trok zijn haren uit, kreeg veel plekjes in zijn vel ... De dierenarts gaf ons prednison mee, toen ging het weer beter maar daar werd hij ook wat kwader van. Zo viel hij onze oudste kat vaak aan, zomaar. Hij heeft mijn moeder een keer aangevallen nadat ze hem uit de groente tuin had gejaagd (heer rende weg en draaide daarna weer om en sprong in haar arm ..), hij viel mij ook een keertje aan nadat ik hem bij een kat weg joeg die hij ook aanviel, toen had ik hem in mijn been hangen
We mochten nooit aan zijn buik komen, of zijn kont, dan greep hij je. Als je hem aaide was hij het ook zo ineens zat en dan greep hij je. Hij kwam ook wel eens op schoot liggen en als je hem er dan af moest zetten greep hij je
Nee Appie was niet de makkelijkste kat, vaak een slecht humeur, maar die enkele keren dat hij zo lief en knuffelig was maakte het allemaal wel weer goed.
Een week geleden stopte Appie ineens met eten (ik woon al niet meer thuis dus weet niet precies hoe of wat). Woensdag appte mama mij dat ze naar de dierenarts ging, het was een zielig hoopje geworden
Daar bloed geprikt, hij had een ontsteking in zijn lichaam, was uitgedroogd en had een virus opgelopen waardoor zijn neus wat snotterig was. Ze hielden hem een nacht met infuus zodat hij weer vocht binnen kreeg. Volgende dag belden ze terug dat ze hem nog wat langer wilden houden, hij at wel met infuus in maar zonder zakte hij meteen weer weg.. Vrijdag middag heeft mama hem weer opgehaald, hij at weer wat, had genoeg vloeistof binnen gekregen dus we moesten het zo maar proberen. Medicijnen mee tegen de ontsteking, het virus en zorgen dat hij bleef eten en drinken.
Maar hij werd niet meer beter. Appie zakte langzaam weg. Vrijdag en zaterdag kregen ze nog wel de pilletjes binnen door hem te paaien met lekkere stukjes ham maar zondag was er niks meer van hem over...
Zondag tussen de middag ben ik naar huis gegaan met het idee al dat ik afscheid ging nemen, mama vertelde mij direct dat ze de dierenarts ging bellen die middag om hem in te laten slapen, hij kon niet meer, was op ... Ik wilde hem nog een keer knuffelen maar dat ging al niet meer, hij hield zich zelf niet meer op, zijn achterste was helemaal vies
Om half drie is Appie ingeslapen, de dierenarts had hem nog weer aan het infuus willen leggen maar mama zei het is goed zo ...Appie heeft maar 11 mogen worden
Achteraf denken wij dat hij misschien wel een echte ras kat was door alle kwaaltjes die hij heeft gehad. Hij leek wel wat op een Main Coon waar hij was toch iets kleiner, dan misschien een Noorse boskat ?
Rust zacht lieve Ap. Dat je in de hemel maar veel katten op stang kunt jagen, en zoveel muisjes kunt vangen als je maar wilt
Sorry voor het lange verhaal, ik moest het even kwijt
Altijd zo verdrietig als je een diertje moet afgeven 
