Ik heb altijd gedaan alsof het niets bijzonders is..
een week of twee binnen, of soms al op de eerste dag op de arm mee naar buiten.. gewoon even een rondje rond het huis lopen, of even op het stoepje gaan zitten.
dat heb ik een paar dagen herhaald.. Toen zelf op het stoepje gaan zitten met de deur achter mij open. zodat de kat mij bewust passeerde (en dus geen paniek spurts).
Als ze dan de eerste stapjes buiten zetten, dan hobbelde ik er gezellig achterna (met een blikje voer op zak voor het geval dat)..
na een paar keer bleef ik bij de deur.. daarna bij de deur weg maar deur open..
En nog wat later gewoon deur achter de kat dichtdoen.
Dat was overigens puur bij de neurotische kat..
bij alle anderen heb ik gewoon de deur open gedaan en heb erbij staan kijken..
de ene met een dag of twee de andere wat langer wachten afhankelijk van het karakter van de kat..
Eenmaal een kat gehad waar we dat niet bij hadden gedaan.. Die heeft dus een ontsnappingsspurt genomen.. met wijd opengesperde ogen over de schutting.. Overigens, die kwam net zo hard met nog grotere ogen weer terug waarbij zeer nijdig geblaf van achter de schutting klonk.. vervolgens had hij de eerste twee weken geen behoefte meer, en loerde niet meer op de achterdeur.. daarna trippelde hij gewoon naar buiten of het de normaalste zaak van de wereld was..
mijn, nu bejaarde kat, was het gemakkelijkst.. Beste wat je kon doen is die voor de dag om was gewoon mee laten lopen naar buiten, even een klein blokje om.. Die volgde als een hond.. Dat twee of drie avonden en daarna gaf ze gewoon zelf aan dat ze naar buiten wilde zonder mij.