Geplaatst Onze eens zo getraumatiseerde Spaanse schone gaat inmiddels blij kijken als er bezoek is, met bloed zweet en tranen weer op de rit gekregen. Om maar aan te geven: we zijn wat gewend
Timing, verschillende soorten correcties, werking van een hondenbrein, heb me er allemaal in verdiept. Een kleine 2 jaar geleden kwam kleine Cuba het gezin versterken. Hoewel we geen terriër-fans zijn konden we het niet over ons hart verkrijgen haar op marktplaats te laten belanden, want dat is wat er anders met haar zou gebeuren..
En we hebben echt wel veel plezier van haar. Ze is lief, aanhankelijk, speels, grappig.... tot er dus bezoek in huis komt. Bij de ene persoon is het erger dan bij de ander, maar je kunt je hielen niet lichten of ze vliegt je aan. Gelukkig is ze zo klein en is er nooit sprake van schade, maar ontspannen bezoek ontvangen is er niet bij.
En nu zitten we eigenlijk met de handen in het haar.
Al tijden probeer ik te corrigeren door haar aan een riempje te doen (zo heeft het bezoek ook niets te vrezen). Is ze braaf (lees; rustig gaan zitten/liggen, ontspannen) beloon ik haar ook uitgebreid. Maar het lijkt niks te helpen. Ze gaat echt in een soort 'modus', is nauwelijks te bereiken (op positieve manier afleiden dus praktisch onmogelijk), hangt in de riem en blaft tot ze schor is en blijft, ondanks riempje, proberen aan te vallen. Als gasten niet bewegen gaat het goed, tot iemand dus alleen al bijvoorbeeld z'n benen kruist, dan vliegt ze er al op af.
Misschien pakken wij het verkeerd aan omdat we geen terriërs gewend zijn? Wie heeft tips hoe we haar rustig kunnen krijgen zodat bezoek weer gezellig wordt??
). Daarna is ze een aantal keren tijdje bij tante van baasje geweest (waar ze tussen chihuahuas woonde en er nooit werd uitgelaten, alles op krantje doen), daar moest ze steeds weer weg omdat ze dus met name kinderen aanvloog. En zo belandde ze uiteindelijk bij ons...
).
). 
