Geplaatst 
9 jaar lang was je mijn vriendinnetje. We gingen lekker naar het bos, stapten in de bus, gingen fietsen.. je kon heel veel truukjes en vond het dan ook super leuk om te werken.
Je ging weleens mee naar Gentle, waar je als vuilnisbakkenrasje liet zien dat je een schapendrijver in je had.. achter Gentle rende je mee.. onder zijn staart door.. hij liet je gaan. Je vond het fantastisch
Sinds Roma bij het gezin hoorde kon ik minder met jou doen omdat zij altijd overal doorheen bulderde. Was meer met het corrigeren van haar bezig dan met jou. Waardoor jij altijd achteraan stond.. ik vond dat sneu dus vroeg minder.
Maar wat leefde je dan ook op als ik een speelmomentje met jou had. Of als ik je lekker knuffelde. Je keek nooit naar je kluifjes om maar als je gelukkig was na "alone time" lag je heerlijk te knagen.
Als Roma persee iets wou wat jij had dan liet je het los en mocht zij het hebben. Je had geen zin om getreitert te worden en dan kwam je bij mij knuffels halen.
Toen ik de eerste keer uit huis ging wou ik je graag meenemen.. maar daar was je het niet mee eens. Je was liever bij je vriendinnetje.. dus ik bracht je weer terug. Niet veel later voegde ik me weer bij het gezin.
Ik moest je met uitgaan toejuichen om je van mijn zijde te laten wijken.. anders zou je non stop naast mn been lopen. Kwispelend sprong je dan heen en weer en ging je een paar meter voor me uit lopen en vervolgens omkijken of het nog wel mocht.
[/video]
Wat was je toch een heerlijk dier.
Je had een gruwelijke hekel aan nat worden.. en baddersessies met warm weer werden ook absoluut niet gewaardeerd.. wat moest ik dan altijd grinniken als je zo bij de deur stond..
Afgelopen vrijdag, op vrijdag de 13e.. wouden we je uitlaten samen met Roma. Al snel bleek het mis.. de hele gang lag vol braaksel. Je kop stond scheef.. je kon niet recht op je poten staan zonder om te vallen/ergens tegenaan te lopen. Je ogen schoten heen en weer.. alsof iemand je 30x rondjes had laten draaien en je ogen nog moesten "synchroniseren".
Het brak mijn hart je zo vreselijk in de war te zien.. Je snapte er niets van.
Ik vreesde het ergste.. een beroerte? In paniek werk opgebeld en de dierenarts opgebeld. In de auto gesprongen en naar de dierenarts gereden.
Hij dacht aan een hersenbloeding/bloedprop maar wou je nog niet direct inslapen.. omdat honden hier soms goed uitkomen. We kregen medicatie mee..
Onderweg naar huis mijn werk gebeld dat ik toch kwam werken, je was er nog.. ik gaf je een kus en een knuffel.. hopende dat de medicatie aan zou slaan.. Ik zei nog "tot straks meisje"
(Dit is geen leuk filmpje, is nog het beste filmpje dat ik heb van onze laatste momenten samen.. De anderen zijn alleen maar zieliger)
Later las ik door een kennis over een syndroom.. waar al jouw symptomen bij pasten. Ik opende een topic op bokt en had goede hoop.. want honden met dat syndroom zouden binnen een paar dagen aanzienlijk opknappen.
Ik stuurde het aan mijn ouders en was eigenlijk redelijk gerustgesteld. Aan het eind vd dag had ik nog even geprobeerd te bellen naar de dierenarts om te overleggen maar hij was niet meer aanwezig.
Toen kwam ik thuis... en kreeg ik te horen dat mijn vader je net had weggebracht. Hij kon het niet aanzien je zo te zien lijden.. je had 's middags een dik oog ontwikkeld. Hij was blauw en je kon m bijna niet openen. De dierenarts die je 's ochtends nog een kans wou geven heeft je ingeslapen omdat hij blijkbaar ook zag dat je achteruit was gegaan ondanks de medicatie.
Woest ben ik geweest op mijn vader dat hij niet gebeld heeft... want ik had je nog willen zien, ik had mee gewild.. ik had afscheid willen nemen. Mijn hoop werd de grond in geboord en maakte plaats voor verslagenheid. Had ik maar vroeger op de dag naar de dierenarts gebeld.. Misschien had hij je dan niet ingeslapen.
Ik heb nachtmerries gehad en heel veel gehuild. De tranen staan nog steeds in mijn ogen. Ondanks ik toch ook blij ben dat je niet meer hoeft te lijden mis ik je enorm.
's ochtends bij de dierenarts hing dit gedicht aan de muur, waarbij ik toen al heel hard moest huilen.. nu eigenlijk alleen nog maar meer.
Als twee bruine ogen vragen,
Help mij, want ik voel me niet fijn,
Mag je dan, omdat je voelt dit is het einde,
Egoïstisch zijn?
Als je van de dierenarts hoort,
Dit komt nooit meer goed,
En hij krijgt steeds meer pijn,
Mag je dan omdat je hem niet kan missen,
Egoïstisch zijn??
Als twee trouwe ogen zich sluiten voorgoed,
En je zonder hem naar huis toe moet,
Met een halsband in je hand,
En je hart vol pijn,
Dan probeer je jezelf te overtuigen,
Ik mocht niet egoïstisch zijn.
Al die tijd met zijn tweetjes,
Elke dag samen was een feest,
En in al die tijd,
Is hij zelf niet een keer,
Egoïstisch geweest.
Het voelt oneerlijk.. Als het idd dat syndroom was geweest had je nog jaren mee gekund.. Maar het maakt niet meer uit.. Je lijd in ieder geval niet meer..
Rust zacht lief meisje.
