Geplaatst Vandaag werd er een echo bij mijn 8 jarige duitse herder reu gemaakt omdat hij vage klachten had.
Zo stinkt zijn urine enorm en is de urine ook geconcentreerd, verder is bij hem in het verleden een auto immuun ziekte vastgesteld toen hij zeer regelmatig veel koortspieken had en steeds terugkerende ontstekingsbeeld.
Nestor ( zo heet mijn hond ) krijgt al jarenlang prednison voor zijn huisstofmijt allergie ( eerder behandeld met hyposensibilisatie zonder succes ).
Verder heeft hij spondylose, is hij aan 1 oog blind en heeft hij een niet goed functionerende schildklier en wordt daarvoor behandeld met medicatie.
Helaas kreeg hij weer koorts, urine werd opgevangen maar die bleek schoon.
Er werd bloed afgenomen, hieruit kwam wederom een ontstekingsbeeld, hij kreeg voor 5 dagen mee aan antibiotica, daarna moest ik terug op controle.
Bij de controle was hij alweer veel fitter, maar bij lichamelijk onderzoek reageerde hij erg fel wanneer ze hoog in zijn buik aan het voelen was.
Dit was duidelijk pijnlijk.
De dierenarts besloot om weer voor 5 dagen aan antibiotica mee te geven en daarna weer controle.
Na deze 5 dagen was er eigenlijk niets veranderd, ja de koorts was weg en ik had weer een opgewekte hond, maar de urine was nog steeds niet in orde.
Hierna weer terug op controle geweest, dit keer een andere dierenarts ( werken 2 dierenartsen bij deze kliniek ), zij voelde niet echt in zijn buik en stelde weer een urine onderzoek voor.
Hiermee ben ik niet akkoord gegaan, de urine was de vorige keer schoon dus ik zag geen reden om dit onderzoek weer opnieuw te laten uitvoeren.
Ik stond er op dat ze een echo zouden doen.
Vandaag is dus de echo gedaan bij mijn hond.
De prostaat is in orde, en zo ook de nieren, gal en blaas. De milt was wel erg vergroot en daar maakte ze zich zorgen over.
Ze besloot om direct een punctie te doen.
Mijn hond liet het al die tijd gebeuren en heeft zich zo goed gedragen, ik ben zo trots op hem.
Wat ik niet durfde te vragen ( uit angst voor het antwoord ) vroeg mijn schoonvader wel.. wat het zou kunnen zijn.
Ze zei eigenlijk direct " Er kan een tumor aanwezig zijn, of lymfeklierkanker ... maar evengoed kan het ook een ontsteking zijn, we moeten het onderzoek afwachten en ik hoop echt het beste ".
Op dat moment voelde ik de grond onder mij wegzakken.... ik wilde alleen maar weg daar, samen met mijn hond want die heeft echt geen kanker !
Nu zit ik thuis met de hond op de grond naast me, vanmiddag zijn er al een hoop tranen gevallen en de lieverd kwam mij troosten, de schat !
Vrijdag zou in principe de uitslag er zijn en dan word ik gebeld.
Ik ben doodsbang....
Wat ik met dit topic wil? Geen idee.... maar op dit moment loopt mijn hoofd volledig over.
Goed vooruitzicht met het examen morgen
Veel liefs van ons
Ik heb daar in een ver verleden nog stage gelopen. 
