Geplaatst 
Begin mei waren mijn ouders 3 weekjes op vakantie naar Sicilië, waarvan mijn zus 1 weekje is komen invliegen voor ook een weekje zon, zee, strand. Van te voren een hoop opmerkingen gemaakt van "wel een zwerfpuppy meenemen he!" Maar heel eerlijk, dat zou i.v.m. ons nieuwe huis en mijn afstuderen, wel de slechtste timing ooit zijn.. dus nee doe eens verstandig, doe maar niet..
Gedurende de vakantie zijn ze een hoop zwerf honden tegen gekomen, maar de meeste ziek, niet tam en slecht gesocialiseerd.. Heel sneu, maar door zo'n beestje mee te nemen wordt er het voor geen van de partijen veel beter op, die kan je maar beter laten waar ze zijn.
De avond voordat mijn zus weer terug zou vliegen naar NL waren ze met de camper opzoek naar een plek om wild te kamperen. Eerste plek gevonden, maar al snel bleek dat ze daar niet mochten staan.. dus doorgereden naar een volgende plek, bijna alles geïnstalleerd en klaar om te gaan slapen.. kwam daar de vriendelijke jeugd nog even rondjes gassen met auto's.. Ook niet echt een optie, dus weer verder gereden naar plekje nummer 3.. Daar aangekomen had mijn vader al een schim van een hondje zien lopen in het donker, maarja die lopen daar nou eenmaal op elke hoek van de straat, dus geen aandacht voor en tuk tijd..
De volgende ochtend doet papa de deur van de camper open en rara wat zit daar voor de deur? Een piepklein ubervrolijk stuiterend hondje. "Ohoh...." zei papa.. Mama keek even naar buiten "Oooooh oliebol..." Zuslief kwam snel uit bed.. "PUPPY!!!!!"
Daar stuiterde ze dan, een klein blond dingetje, super vrolijk, wat mager, alleen, heel aanhankelijk en nog beter.. een teefje! (We hebben altijd gezegd, mocht er ooit een 2e hond komen, dan wel een teefje. Dat is voor onze reu, Giolo, gewoon het fijnst)
Dus een snelle check, eens kijken hoe snel ze door had dat opspringen niet de bedoeling was, maar zitten op je gat wel. Koekies erbij en in 2 tellen zat mevrouw continue voor je neus, ipv bijtend en springend..Top die hersentjes doen het ook!
Tja en nu? Een uur later zou mijn zus op het vliegveld afgetzet worden en zelf zouden ze 3 dagen later met de boot naar het vasteland varen en op het gemakkie terug naar NL rijden.. Niet bepaald handig dus..
Ik zelf kreeg om 9u 's ochtends een appje met " Canies.... " Ik wist gelijk hoelaat het was en erna kwamen de eerste foto's al binnen. Dus ik stuiterend in me bed thuis "Jajaaa, meenemen!!!!!!"
En snel op zoek wat er geregeld moest worden om een hondje uit Sicilië mee te kunnen nemen via vliegtuig of boot.Na gekeken te hebben of de klein pupsel het binnen in de camper ook nog net zo leuk vond, ze het niet erg vond om aan een geïmproviseerd riempje (spanband hahaha) te blijven, nog even een man uit de beurt gevraagd of ze écht op straat leefde, op pad gegaan naar het vliegveld. Zuslief werd afgezet en ja.. voor de 2e keer stonden daar papa en mama met een puppy in hun handen alleen in Italië (Giolo hebben zij 5 jaar geleden ook uit Italie meegenomen).
Op naar de DA en na een snelle check en de benodigde entingen, langs de dichtstbijzijnde dierenwinkel voor wat voer, riempie en een reis bench. De dierenarts en mensen van de dierenwinkel daar vonden het geweldig dat wij haar een goed huisje wilden bieden en hielpen maar al te graag mee.
Zodra mijn zus in NL was geland en weer bereik had, kreeg ook zij het goede nieuws te horen. Ze was helemaal oke bij de DA dus ging mee naar huis!!
Gedurende de reis van papa en mama naar huis werden we gelukkig beladen met foto's en filmpjes (zijn die smartphones toch nog ergens goed voor
) en werd duidelijk dat de voor de grap voorgestelde naam "Sillie" wellicht wel heel erg toepasselijk was voor deze stuiterende ADHD piranha haha. Voor de rest van haar reis, zie de foto's!
1: De eerste foto die ik van haar binnenkreeg, turbooo!
2: Op ontdekkingsreis door de camper
3: Trots met haar 'riempje'
4: Helemaal relaxed
5: Onderweg in de camper werd er hoofdzakelijk bijgeslapen. Geen idee hoe lang ze op straat heeft gezworven, maar ze was kapot en voelde zicht gelijk heel veilig binnen in de camper bij mijn ouders.
6: De reisbench was ze na 1 dag gelukkig al aan gewend, want hier moest ze in om van de camper naar de hut op de boot te komen voor de overtocht.
7: Knock out in de hut op de boot na een ravot sessie over de bedden
8: 22u op de boot, dus tussen het tukken door lekker even uitwaaien en spelen op het dek
9:
10: Erna weer on road naar NL, maar tussen de uren rijden door ook een paar stops om de benen te strekken en te spelen
11: Tja zwerfhond
Klimmen, klauteren en voor zichzelf zorgen kan ze als de beste
12:Knappie
13:En het overgrote deel van de reis heeft ze zo doorgebracht, geen kind aan gehad
Inmiddels is mevrouw hier helemaal op haar plek en is onze andere hond Giolo haar beste maatje en grote broer. Ze doet alles hij doet en dit scheelt ons al een hoop opvoedingstijd
14: Het strand is onze achtertuin en ze kan er geen genoeg van krijgen.
15: Tja.. de naam Sillie.. passend he
Wij zijn dolblij en nog steeds verbaasd dat deze kleine meid op deze manier bij ons terecht is gekomen. Ze zet het huis zo nu en dan op stelten, maar ik kan niet echt boos op haar worden
De basiscurssus en vervolg cursus heeft ze er nu op zitten, deze winter gaan we door met de behendigheid, mee op buitenritjes met de paarden is inmiddels ook normaal en wie weet gaat ze volgend jaar eens mee met een horse&dog trail
Hoelang ze op straat geleefd heeft weten we ook niet, ze was mager maar niet graat mager. Op een enorme lading teken en slechte ontlasting na was ze verder wonderbaarlijk gewoon gezond. Wel heeft ze echt 'zwerf'gedrag ontwikkeld en voor stokken/stofzuigers, boze lichaamsstaal e.d. reageerde ze eerst erg bangerig. Op het begin merkte je met buiten wandelen dat ze het allemaal wel erg spannend vond, wilde altijd dicht langs de rand lopen op straat. Maar gelukkig is dit allemaal heel snel weggevloeid.
We zullen nooit weten wat er precies met haar is gebeurd, misschien ook maar beter.. Kan het me niet indenken dat je zo'n beestje wat aan doet en gewoon dumpt. 
)
En dan loopt het zo dat zij ze uiteindelijk mee nemen hihi. Ze zijn wel dol op ze hoor, maar hoeven ze zelf niet te hebben 
