Geplaatst ik zal me eerst even voorstellen. Ik ben Mandy (41 jr) en heb met mijn gezin 2 paarden en 1 hondje.
Sinds kort weer een hondje nadat we onze lieve Teckel hebben moeten laten inslapen na 14 jaar.
Nu dus een hondje uit t buitenland, Myra van 6 mnd oud.
Waarschijnlijk heeft ze de eerste paar maand van dr leven op straat geleefd. Daarna in een shelter in Roemenië en daarna naar Nederland bij een opvanggezin. (super adres trouwens by the way)
Ze is/was ook zeer angstig naar mensen toe. We hebben haar twee x gezien voordat we de keus maakten maar die twee x lag ze weggedoken in een hoekje en zocht geen toenadering. toch wilden we haar een kans geven en in huis gaat t al super goed.
In het begin veel onder de bank maar dat gaat steeds beter. Ze ligt nu op de bank
Ook kunnen we haar nu rustig aaien (hoewel ze voor mijn man nog wel wat banger is, die ziet ze ook minder ivm hele dagen werken)
Nu is ze buiten wel erg bang nog. Daar heeft ze in Roemenië natuurlijk ook vanalles meegemaakt. Jammer dat we niet weten wat.
Nu vraag ik me af of we er goed aan doen om haar toch dagelijks mee naar buiten te nemen....op straat loopt ze als een spookje mee (heel klein stukje gaan we nog) maar ze loopt wel mee.
In de tuin is ze heel erg geschrokken van gillende buurkinderen en durft nu haast niet meer te plassen en even buiten te blijven. Ze wil direct weer naar binnen, maar eenmaal binnen loopt ze toch weer voorzichtig terug.
Ik weet dat we geduld moeten hebben en dat hebben we ook, maar vindt het zo sneu.
Het is inderdaad stapje vooruit, stapje terug.
graag hoor ik andere ervaringen/succesverhalen.
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal....
Ik weet dat er een topic loopt over buitenlandse honden, maar daarin loopt een heel ander vraagstuk!
Hond kwam uit Polen, waar ze een aantal jaar op straat had geleefd, en werd vervolgens door Nederlandse toeristen hier in een asiel gestopt. De eerste paar weken dat we haar hadden waren ook echt niet makkelijk; ons vond ze in het begin doodeng (we mochten haar eerst bijna niet aanraken), bussen vond ze verschrikkelijk en ook aan haar nieuwe thuis moest ze erg wennen. Gelukkig is dat na een tijd weer beter geworden en nu is het bijna over. Maar nog steeds vind ze vissers en donker geklede mensen erg eng. Wij weten helaas ook niet wat ze allemaal heeft meegemaakt, dat maakt het erg lastig. Het is gelukkig wel een soort van succesverhaal geworden, maar we blijven merken we dat er ergens in haar nog steeds het bange hondje uit Polen rondzwerft.
). Het is een gewone huishond inmiddels waarvan niemand zou vermoeden wat haar verleden is (ze heeft 2.5 jaar in het asiel gezeten in Roemenië, Popestie). Ze gaat gewoon los mee de bossen in, gaat mee naar een eivol terras en gaat netjes liggen, kinderen rent ze braaf mee mee en die kunnen er alles mee doen (niet dat alles mag natuurlijk 
). Het enige wat er nog over is van die bangheid is dat ze soms wel eens van mijn man schrikt als hij een onverwachte beweging maakt, maar dat is nog maar zelden. Voor eten gaat ze nog altijd aan mijn man vragen of het al tijd is voor eten 
. 
) , en probeer zoveel mogelijk positieve situaties te creëren en goed belonen zodat ze leert: buiten = leuk. Soms helpt het ook als je wat rondstrooit, die van ons schiet dan in de 'snuffelmodus' en dan is ze even afgeleid, dat vindt ze leuk. Maar dan moeten ze al wel iets minder angstig zijn om wat meer voedselgericht te zijn.
), en ik denk dat ze het beter oppakken als ze met iets soortgelijks al een positieve ervaring hebben. Dan weten ze een beetje wat de bedoeling is. Uiteindelijk doet ze deze dingen heel braaf hoor, maar ik denk dat het sneller had kunnen gaan als ik het wat rustiger aan had kunnen doen.
