Moderators: Essie73, NadjaNadja, Muiz, Telpeva, ynskek, Ladybird, Polly
ponyparadijs schreef:Maar zou ze niet lichamelijk wat kunnen mankeren als ze ineens zoiets doet?
Ik zou denken aan een oogprobleem
In je verhaal kan ik niet opmaken of het kind iets deed.
Het kindje stak haar hand uit en was druk. De hond gaf al aan dat ze het niet leuk vond door achter me te staan, maar toen kwam ze toch nog dichterbij. Ik was te laat met reageren en had het ook niet verwacht.
amyyy55 schreef:Ik loop totaal zonder spannig met deze hond omdat ik weet dat ze luistert naar me. (Als ik zelf oplet!)
Daarom gaat ze ook naar mij tijdelijk. De eigenaar loopt er nu namelijk nerveus en angstig mee.
ik ga eerst proberen de rust in haar te vinden en haar te desensibiliseren. Daarna pas weer uitdagingen aangaan.

Zoolgangster schreef:amyyy55 schreef:Het is gelinkt aan de dood van haar maatje die de dominante van de twee was.
Blijkbaar mist deze hond tóch dominant leiderschap, als het onzekere gedrag met het wegvallen van de dominante hond begon.
tess_84 schreef:Je kan toch vertrouwen uitstralen en troosten tegelijk? Het is niet omdat je troost, dat je zelf onzeker bent, toch? Juist niet, zou ik denken... Uit het troosten en geruststellen blijkt toch, dat jij de situatie wel vertrouwt, anders zou je even angstig in een hoekje kruipen. Bij mijn paarden helpt het toch echt wel als ik ze geruststellend toespreek én tegelijk vol vertrouwen verder stap. Imo echt niks mis mee...
Ik zou zeggen, lees het artikel even door, daar wordt het nog eens heel duidelijk in uitgelegd.
Dominant leiderschap heeft niets te maken met al dan geen (zelf)vertrouwen!! Een schijnbaar dominante hond kan deze houding aannemen om te voorkomen dat iets/iemand te dicht in de buurt komt, om maar even een voorbeeld te geven.
Leiderschap = zelfvertrouwen, maar daarom moet het nog niet gelinkt worden met streng zijn en corrigeren, straffen...
amyyy55 schreef:Het is gelinkt aan de dood van haar maatje die de dominante van de twee was.
