Geplaatst Ik moet echt even mijn hart luchten.
Van de winter is mijn toenmalige konijnen ram al overleden van ouderdom. Jammer, maar ja, die dieren hebben ook het eeuwige leven niet en ik zag het al een poosje aankomen. Afijn, ik had weer ruimte voor een gezellig nieuwe ram en zo kwam Cooper.
Na een zoektocht kreeg ik contact met mensen uit bBest die Cooper hadden. Zat daar alleen en had het leuk maar kreeg te weinig aandacht en voor een goed huisje mocht ik hem wel komen halen. Het zo geregeld dat ik van een weekendje Limburg langs Best reed en zo Cooper mee kon nemen naar het mooie Enter. Harstikke leuk natuurlijk! Nadat hij dochterlief in de broek vloog toen ik hem wou pakken wist ik gelijk dat ik mijn handen vol aan hem zou hebben. Hij bewees gelukkig het tegendeel. Nadat de dames hem even op zijn plek hadden gezet gedroeg hij zich voorbeeldig.
April heb ik hem opgehaald, heeft me laten lachen door zijn streken en rare slaapplekjes. Hij was zo blij met de zandbak die we van de zomer hebben gegraven. Samen met één van de andere dames was hij uren zoet en kwam hij met zwarte pootjes 's avonds naar binnen.
Afgelopen vrijdag zag ik dat hij wat snotterig was. Is niet heel onlogisch met dat rare weer van die week. Maandag 34 graden en dinsdag opeens nog maar 15. Even in de gaten gehouden en gezorgd dat ie het lekker warm had in z'n hok. Zaterdag ochtend vertrouwde ik het toch niet helemaal en naar de dierenarts gegaan. Met gezonde tegenzin liet hij zich uit het hokkie halen.
Infectie was de diagnose. Medicijnen mee en dwangvoer voor de zekerheid want hij at en dronk nog wel.
Zaterdag avond is hij verslechterd en stopte met eten. Naar binnen gehaald en aan de dwangvoeding. Twee dagen intensief met hem bezig geweest maar helaas.
Vanmorgen vond ik hem dood in z'n hok. Normaal jank ik even, wordt ik boos, maar ga weer verder met mijn leven. Maar vanmorgen brak er iets in mij. Ik heb er genoeg van. Ik weet heel goed dat konijnen hele zwakke dieren zijn als ze ziek zijn. Ik weet dat ze het goed hebben hier. Maar waarom dan toch. Wat doe ik fout, heb ik er wel genoeg tijd in gestoken, kon ik meer doen. Ik weet het niet.
Op moment ben ik er even helemaal klaar mee. En waarom? geen idee. Misschien omdat hij nog maar 2 was. Misschien omdat ik hem nog maar zo kort had. Mijn man heeft de andere twee vanmorgen verzorgt, ik kon de moed niet opbrengen. Loop de hele dag al als een emotioneel wrak rond.
Ik weet het meer.
