Geplaatst In de omgeving vaker mee gemaakt dat eigenaren hun huisdier verliezen en ook als paraveterinair zijnde vaak genoeg een euthanasie meegemaakt. Maar als het om je eigen hond gaat is het toch wel heel gek..
Ik had een border collie genaamd Floortje. Ze is maar liefst 14 jaar en 4 maanden mogen worden. Een hele leeftijd dus. Sinds afgelopen donderdag ging het ineens minder goed, liet haar urine lopen zo nu en dan en viel soms met haar achterpoten om. Foute boel dus. Vrijdag en zaterdag weinig aan de hand. Zondag avond viel ze weer om en begon hevig te hijgen. Maandag meteen dierenarts, onderzoek laten doen en hij dacht dat ze pijn in haar rug had, vandaar het hijgen. Pijnstillers opgestart en meteen gegeven. Helaas te weinig eten bij gegeven waardoor ze het weer had uitgespuugd. Weer terug naar de dierenarts, pijnstillende injectie gehad. Gisterenochtend goed gegeten dus opnieuw medicatie gegeven, overdag ging het redelijk goed. Tot gisterenavond, kwam laat thuis van het sporten en ik moest eigenlijk nog weg maar iets in mij zei dat ik niet moest gaan. Ik heb de hele avond bij haar gelegen. Het ging steeds slechter. Had besloten om beneden te slapen bij haar. Mijn moeder kwam eerder thuis van het werk. Samen erbij gezeten. Ene moment werd ze rustiger en volgende moment sloeg de paniek weer toe, dit was niet te doen. Besloten om haar zo rustig mogelijk te houden en volgende dag naar dierenarts gegaan. Vannacht om 2 uur naar mijn bed gegaan, mijn moeder zou bij haar blijven. Half 3 werd ik wakker gemaakt, ze was uit haar mand opgestaan en niet meer rustig te krijgen. Liet haar ontlasting lopen en wilde naar buiten, deur open gemaakt en ze stort zo ineens neer recht voor de buitendeur op de koude grond. Ik heb haar nog 2 keer naar adem zien snakken en toen was het over. Wat was dit een bizar moment. Ik kan het gevoel niet omschrijven als je daar je vriendinnetje zo ziet liggen, zo'n goede band hadden we. Ik kan het nog steeds niet geloven. Tranen rollen over mijn wangen. Ze ging overal mee naartoe. Was altijd bij ons. Niet geslapen vannacht. Hebben haar buiten laten liggen omdat dat beter schijnt te zijn, ik vond het 3 keer niks. Geen oog dicht gedaan dus. Vanmorgen regende het toen ik wakker werd, heb haar meteen binnen gelegd. Het idee dat ze in de regen lag kon ik niet verdragen.
We hebben haar net weggebracht. Heb haar de hele ochtend nog kunnen aaien.
Bah, wat is het toch verschrikkelijk om iets te missen waar je zolang lief en leed mee hebt gedeeld.
Ik ga hier nooit aan wennen. Ik kan het hoogstens een plekje geven. Ze was echt een gezinslid, niet zomaar een hond zoals vele mensen zullen denken. De lege plek in huis is niet om aan te zien, zo saai zonder haar. Ik denk erover om een hele kleine tattoo te laten zetten, puur voor mezelf. Er komen vast nog meer huisdieren maar zij blijft het meest bijzonder. Heb vanmorgen ook nog een pootafdrukje gemaakt.
Als jullie nog tips hebben hoe ik dit het beste kan verwerken dan hoor ik het heel graag.
Lief meisje, slaap zacht.
Ik mis je verschrikkelijk
Laatste foto van ons samen, gisterenmiddag.
