Geplaatst 
Geen verrassing, hij begon eigenlijk dit jaar af te takelen. Het was een ijzersterke hond, nooit ziek e.d. wat misschien een wonder was als je zag wat hij hier op de boerderij naar binnen werkte. Hij at kuilvoer (lastig met poepen soms 
), kalvermest, paardenmest, hij was een eersteklas takkenversnipperaar en tijdens het afkalfseizoen rook hij het van verre als er een kalf geboren was, want dat was toch wel het allerlekkerste….nageboortes 
En nu…het is zo ontzettend wennen, overal was hij en ongemerkt hield je met veel dingen rekening…was uit de wasmachine halen, deur dicht (daar stond z'n voer), als je naar buiten ging…hond mee, 's avonds naar de wei lopen om de koeien te checken, hond mee, maaien/schudden/hooien…Puck was er altijd bij. 's avonds laat de paarden op stal zetten en dan nog even met Puck naar de weg lopen voor een laatste poep&plas ronde, hoeft nu ook niet meer. En ga ik nu even weg, dan vind ik het idee dat er geen bewaking is in huis ook niet prettig.
Kortom…ik vind er helemaal niks aan dat hij er niet meer is, onze ondeugende en lieve boef
) op zestienjarige leeftijd gestorven. Zo stil, zo raar, zo niet goed 
). Maar we hebben redelijk snel een nieuwe hond gevonden. Gelukkig gaat dan ook heel goed. Voelt toch fijn dat er weer een hond rond rent, mee loopt en dingen doet die niet mogen.