Geplaatst Amper 2 weken geleden werden we verblijd met gezinsuitbreiding. Ik was op een feestje en ik zie een appje van mijn moeder dat er een kuiken uit het ei is gekomen. Die glimlach was niet meer van mijn gezicht te krijgen. Zo begonnen we eigenlijk gelijk met het wennen aan mensen en hoopten we dat ze iets makker zou worden. Ik had haar omgedoopt tot 'Noa' aka Dotje. Mijn vriendin wilde graag vernoemd worden, en omdat het mijn kuikentje was, mocht ik de naam kiezen. Dat was dus Noa. En we waren allebei in de wolken.
Tot vandaag.
Ik kwam thuis van een lange schooldag en ik vermoedde nog niets. Mijn moeder zei dat ze slecht nieuws had. Nou, ja, dat hebben we allemaal wel eens.
'Dotje is dood. Doodgebeten door onze eigen hond.'
Ik wilde het niet geloven. Mijn kuikentje, mijn kleine Noa, mijn kleine dondertje.
Om ons kippenhok hebben wij kippengaas, die vrij grote openingen heeft. Mijn moeder zei dat dat geen kwaad kon, terwijl ik zei dat er wel iets omheen moest. Helaas heeft mijn gelijk het leven van een onschuldig diertje gekost.
Noa, amper 2 weken oud, heeft ons verlaten. Het is ontzettend rot om de 'vakantie' zo te moeten beginnen. Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen, ik weet niet of ik boos moet zijn. We hebben Balou zo vaak gestraft omdat hij niet achter de kippen aan mag. Vanmiddag ben ik, met alle stress van afgelopen week, voor mijn gevoel helemaal ingestort. Volgens mijn moeder was Noa blijven leven als Balou 2 seconden later was gekomen. Ze hing half in het hok, half erbuiten.
De moederkloek maakt het naar omstandigheden goed, maar is wel nog een beetje gedesoriënteerd.
Rust zacht kleintje, en doe je tante Pip de groeten daarboven.
