Maandag 16 februari heb ik mijn vriendje Oliver in laten slapen. Man, wat heeft hij een prachtig lang leven gehad. Als kleine pup bij ons in huis gekomen, en vervolgens bijna 18 jaar gebleven. Gisteren was de eerste dag in mijn leven dat ik zonder hond in huis zat. En dat is wennen zeg.
Het afscheid was heel mooi. Ollie was er klaar voor, en na zijn eerste prikje begon hij meteen lekker te snurken. We hebben hem uitgebreid geknuffeld en na zijn tweede prikje was hij al snel verdwenen.
Oliver was een fantastische hond, en met zijn 17 jaar en 8 maanden ondertussen ook al een oud opaatje. Helaas kreeg hij de laatste maanden veel last van dementie en zijn heupen. De laatste weken kon hij ook niet echt meer van de kriebels genieten, dus het was voor ons duidelijk dat we hem moesten laten gaan.
Lieve Oliver, bedankt voor bijna 18 prachtige jaren. Bedankt dat je zo lang bij ons bent gebleven. Helaas moeten we nu afscheid van je nemen. Goede reis, lief klein broertje.
Ollie ligt nu in de tuin op zijn favoriete plekje, waar hij urenlang kon liggen zonnen.



18 jaar, wat een fantastische leeftijd!
