)Hallo!
Ik ben benieuw wie net als ik wel eens een weggelopen/kwijtgeraakte kat heeft gehad.
Mijn Semmie was een echte binnenkat, en daarom ook niet gechipt. Tot ik ging verhuizen.. Ach, hij blijft wel in de tuin... Toch? De eerste weken wel. Maar altijd kwam hij zich na een uurtje weer melden en sliep áltijd binnen.
Tot die ene dag... Geen Semmie... Ik heb geroepen en slecht geslapen. Volgende dag nog niks. Veel geroepen, gelopen en gezocht samen met mijn man en andere kat. Aan het eind van de dag had ik alle goede hoop opgegeven. Semmie zou nooit weer terug komen of terug gevonden worden.... :'( Het voelde niet goed, en dat was het ook niet... En toen gebeurde het onmogelijke, PIEP... PIEP.. (Jep, dat zegt mijn mannetje
) naast het bed. Helemaal zwart en met een dikke gehavende bek. T arme kind! Hij had honger, maar kon niet eten. Gebroken kaak, was het eerste wat in mij opkwam. En idd, de dierenarts bevestigde dit. De boel gehecht, en hij mocht weer mee naar huis. Hij heeft zich ruim een week verscholen in een hoekje op zolder en kon moeilijk eten. Hij durfde ook niet meer naar buiten. Maar uiteindelijk is mijn stoere kater er weer helemaal bovenop gekomen! Hij komt weer lekker buiten, is gechipt (!!) en eet weer vol uit!

Wie heeft er nog meer bijzondere, mooie en aangrijpende verhalen over teruggekomen katten?

Toen kwam hij 's ochtends ook niet terug. Hij is uiteindelijk 3 dagen weggeweest. Vlak voor we een weekend weggingen. Ik wilde per se niet, stel de poes stond opeens voor de deur!! Het is ook echt 'mijn' kat. Opeens hoorden we hem miauwen en daar zat hij! Mijn tijger
ik zou me een ongeluk schrikken elke keer! Toch fijn dat hij altijd thuis komt! 


Op den duur ging ik zelf twijfelen of mensen hem wel echt zagen, het ging immers om een zwarte kat en zijn broer woonde onder mij...
Tot hij m'n hand voelde, plots ging het knopje om en wist hij het weer! Kat was er altijd al 1 van het slanke type, tijdens zijn avontuur is hij een kwart lichaamsgewicht kwijt geraakt en helemaal uitgedroogd, ws is er toen ook 1 van zijn niertje mee gestopt, gelukkig functioneert de andere nog prima. Omdat de kat al zo stressgevoelig was, wilde ik er niet gelijk weer mee naar de dierenarts rennen, dus telefonisch contact gehad. Speciaal voer gegeven, in het begin dwangvoeding en vocht, maar na 24 uur ging hij toch zelf eten. Ook zo lief hoe m'n andere kat reageerde, die hield hem warm en likte hem schoon. Enkele dagen later was het tijd voor de verhuizing, heel grappig, hij was juist diegene die zich gelijk thuis voelde: "Hee, hier zijn alle spullen" 