Wij hebben momenteel de hond van een vriend te logeren en het valt me op dt deze hond er een beetje verloren bij loopt. Hij zit altijd een beetje verloren in een hoekje, oren hangen en is constant een soort piepgeluid aan het maken. Het is niet echt piepen, het is een combinatie tussen kreunen en piepen. Volgens de eigenaar doet de hond dit al jaren. Zodra hij aandacht krijgt veranderd het in een totaal andere hond. Energiek als een idioot, staart kwispelt overuren en hij is helemaal door het dolle heen. Nu ben ik de hele dag thuis en geef hem bijna constant aandacht, maar zodra je hem niet meer aanraakt, kruipt hij weer in zichzelf en gaat er weer verloren bij liggen.
Ook gaat hij vaak neurotisch kleine rondjes lopen,waardoor ik meteen aan verveling dacht. Ik neem hem al een aantal keren per dag mee op wandelen en ravotten om zijn energie kwijt te kunnen (hij barst van de energie), of mee laten rennen aan de fiets. Of we gaan met de auto een natuurpark in of we gaan de bergen in. Dan lijkt alles goed te zijn, maar zodra we weer thuis zijn en hij wordt niet geaait of aangeraakt, veranderd hij in een zielig hoopje hond.
Ik vind dit erg sneu en vraag me af wat dit kan zijn? Aandacht en beweging komt hij absoluut niet te kort, we bewegen zoveel samen dat mijn conditie met sprongen vooruit is gegaan.
Nu is hij vandaag de laatste dag bij ons, maar ik vind het toch wel interessant om te weten wat dit kan zijn. Het is echt puur alleen als hij geen aandacht krijgt.
Het gaat hier om een oude (geloof 8 of 12 jaar oud, 1 van de 2) stafford.
Weet iemand wat dit kan zijn?
Groetjes
