Geplaatst En even niet meer weet waar ik heen moet, aangezien ik alleen maar kan janken...
Maak ik dit topic ter herinnering van mijn lieve hondenvriendinnetje Shara.
Het is inmiddels langer dan 2 weken geleden en wat mis ik je vreselijk!
9 Jaar lang stond je iedere dag naast mijn zij. En nu ben je er niet meer...
Je was mijn vriendin, mijn maatje en mijn knuffel.
9 Jaar, liep ik met je buiten, knuffelde ik je, sliepen we samen op de bank als ik film wou kijken.
Iedere dag heb ik je alles gegeven wat je nodig had. En wat was je altijd blij!
Al regende het buiten, je wou altijd met me mee. Want waar ik was, daar was jij.
Vieze poten of niet, je hoorde bij mij en liet dat ook graag zien.
In al die jaren heb je mij zoveel gegeven en geleerd.
En nu ben je er niet meer...
Dit gevoel, is zo zwaar en deprimerend met vlagen.
Al weet ik dat het beter is, maar het verdriet blijft nog immens groot.
Het steekt me, wanneer ik andere hondenbaasjes de dagelijkse ronde zie lopen.
Want ik zou dat zo graag met jou nog willen doen!
Lieve Shara,
Bedankt voor alles wat je me hebt gegeven.
Je was een bijzonder beestje, je was een held en een gekkerd tegelijk.
Zo stoer en waaks, zo zacht en lief
Ik mis je...
