Geplaatst Ik had 2 on-gecastreerde rammen die dus allebei apart in een ren zaten.
Ik kreeg een berichtje van het konijnenopvang en alles werd in werking gezet.
De 2 heren werden gecastreerd, we hebben een aantal weken gewacht voor het koppelen, ondertussen ben ik zelf een aantal keer bij het opvang wezen kijken.
Er waren 2 leuke voedsters uitgezocht, ook allebei geholpen.
Sharon zat al meer dan een jaar in het opvang, dit was voor mij dan ook gelijk een reden om haar te koppelen aan mijn heren.
Mona kwam gelijk bij mijn eerste kennismaking met het opvang al naar me toe, iets wat echt is blijven hangen.
En eindelijk was het zover, de heren gingen mee naar het opvang!
Het eerste uurtje zijn we er bij gebleven.
Omdat ik geen mogelijkheid dat tot neutraal koppelen thuis, zijn mijn mannen een weekje blijven logeren.
Voor ons thuis, een makkelijkere manier om de ren nog wat groter te maken dan dat hij al was.
Want stel nou, dat het niet zou lukken met z'n 4e, zouden ze per koppel een deel van de ren krijgen.
Na een week in het opvang, kwamen ze weer thuis! Met z'n 4en! Sharon kon eindelijk, na een dik jaar zeggen dat ze een eigen huis gevonden had!
Het gaas in het midden van de ren hebben we nog een week laten zitten, voor het geval het wel mis zou lopen dan konden we de rest ook gemakkelijk afzetten zodat ze niet meer bij elkaar konden komen.
Alles liep op rolletjes, op een enkel plukje haar na, ging alles super!
Ze genoten van hooi, elkaar, spelen en alle ruimte die ze hebben.
Eerste kerstdag was dan ook de eerste dag, dat ik ze daadwerkelijk met z'n 4en zag zitten vanuit het keukenraam.
Helaas was ik net iets te laat met de foto
Rauzer ( links achteraan op de laatste foto ) zonderde zich namelijk veel af.. hij zat vaak alleen terwijl de rest gezellig met z'n 3e was.. ik hoopte zo dat dit goed zou komen en dit was dus al een stapje in de goede richting.
Met oud en nieuw hebben ze een nachtje binnen "geslapen".
Toen ze nieuwjaarsdag weer buiten waren, merkte ik dat er iets veranderd was.
Rauzer zat namelijk niet meer alleen, Mona volgde hem overal!
Zo zijn Rauzer en Mona nu een setje, net als Koenijn en Sharon.
Hierbij een foto van Rauzer:
Rauzer is ooit eens bij z'n neus gepakt door (waarschijnlijk) een steenmarter oid.
Het velletje dat op zijn neus zit, groeit dus niet weer aan.
Hij heeft hier verder geen last en pijn van.
Tegenwoordig maken ze vooral graag gaten, gangen, en heel veel bende...
Om vervolgens lekker uit te rusten.
Ik geniet nog elke dag van deze gekke beestjes!
Een berichtje zou zeker leuk zijn!
Mooie nijnen ook 
