Ze is 13 en een half geworden en ze was ontzettend oud dus voor een labrador, maar nog harstikke gezond dus ze had makkelijk nog langer meegekund. Het was ook echt mijn hondje ook altijd mee naar de paarden, mee mennen, uren mee het bos in. Ik heb destijds de puppycursus en vervolgcursussen gedaan en uren in de tuin geoefend. En nu is ze er niet meer
ze was schijnbaar wel in 1 klap dood gelukkig.En misschien komt het nu door het verdriet, maar ik neem het mijn vader ontzettend kwalijk. Wij wonen helemaal buiten af en de hond loopt regelmatig los op het erf, maar ze gaat nooit de weg op behalve als je meeloopt. Ik loop altijd helemaal met haar mee en let altijd op, laat haar niet zomaar op de kruising oversteken en zorg altijd dat ze weer op het erf is voor ik naar binnen ga (meestal gaat ze mee naar binnen). Maar m'n vader loopt naar de brievenbus om de krant te halen en laat haar dan verder alleen lopen, terwijl het pikdonker is (en de hond zwart). Ik vind het héél erg moeilijk om hem dan niet kwalijk te nemen. Ik heb daar verder niets van aan de telefoon gezegt, ik krijg er immers m'n hond niet mee terug en het heeft totaal geen zin. Maar god... wat ben ik ergens gewoon boos op 'm. Ik heb ook gezegd dat ik moest ophangen want moest m'n best doen om het er niet uit te flappen.
Moest even m'n ei kwijt, van m'n verdriet en dus ook een stukje boosheid.
Mijn lieve Swiebertje, hond die nóóit iets verkeerd deed en zo lief en goed luisterde. Ik put troost uit dat ze een heel erg goed leven heeft gehad.

Ik kan me voorstellen dat je er kapot van bent.
)
Is ook heel menselijk..
Heel veel sterkte!