Geplaatst Ik ben heel erg verdrietig ergens om!
En dat zal ik even vertellen.
Er zijn bij ons 2 geiten.
En ze heten Knabbel en Babbel.
De grote heet Knabbel omdat hij van
Knabbelen op hooi houd
En de kleinere Babbel want zij altijd gezellig
een babbeltje komt maken bij je en meer van brok houd.
Tot dat ik eergisteren een bakje snoepies voor mijn pony had gehaald.
En perongelijk had laten staan!
En babbel die heeft opgegeten!
En dat was geen probleem had hij de vorige keer ook gedaan.
Tot dat..
Ik gisteren te horen kreeg dat hij dood lag te gaan!
Ik wist meteen waarom en vond het ook meteen heel rot van mezelf.
Toen ik er naar toe ging ( 5 sec lopen vanaf mijn huis letterlijk )
lag hij daar in zijn hokje te kreunen en heel raar te mekkeren.
Ik voelde me zo schuldig!
Want 2 weken daarvoor is een van onze kippen ook al overleden..
En dat zij daar zo lag pijn te lijden omdat ik zo stom was geweest.
Niet dat ik nu reacties krijg van "tja hij at het zelf op had die niet moeten doen"
Maarja een paard eet ook biks door tot hij neervalt.
En ik voelde me echt rot!
En de hele dag zat hij daar te kreunen en mekkeren en te gillen.
Ik vond het zo zielig..
Toen ik later in de avond de paarden nog moest voeren,
Ging een vriend mee omdat ik bang was haar dood aan te treffen.
En wat gebeurt er.. Ligt ze daar.. Ik brak van binnen en buiten.
En ik storte ook meteen in het huilen.
En ik zat maar te zeggen dat het mijn schuld was en niet die van haar.
En ik het rot kind was dat ik de snoepjes had laten liggen.
Ik heb haar altijd met haar vriendinnetje op de camping zien rennen.
En ze kwam altijd gezellig een babbeltje maken.
At stiekem wel is mijn broodje op!
En als ik Ging rijden kwam ze met haar vriendinnetje altijd lekker
Meerennen en mekkeren..
En zien grazen en in het zonnetje liggen.
Ik zag haar elke dag kwam altijd naar me toe dan gaf
Ik haar een handje van biks of muesli.
En ik typ dit ook weer snotterend.
Morgen gaan we haar begraven.
Ik stort morgen wel weer in.
Vooral omdat het mijn schuld is en zij ervan moet lijden.
Dat ik haar nooit meer zal zien rennen op de camping en mekkerend
Achter me aan rent en ik altijd probeer te aaien.
En dat ze soms een ruzie heeft met Knabbel en dan gaan bokken naar elkaar
En prikken met hun horens en het daarna weer goed is.
Ik kan het gewoon niet geloven dat ze weg is gegaan door pijn.
Heel veel pijn, het was haar tijd nog lang niet.
Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan.
Ik geef zoveel om diertjes. Vooral mijn diertjes.
En kan ook niet als ze dood gaan en al HELEMAAL niet als het mijn schuld is.
Ze ademde heel zachtjes nog maar ze zou de volgende ochtend niet halen.
Maar heel heel stiekem hoop ik dat ze morgen weer de opgeknapte oude is.
En haar lekker weer zie rondrennen. Terwijl ik weet dat het niet kan.
Ik ben zo boos op mezelf en huil al de hele tijd.
Hebben jullie tips om mijn verdriet te verwerken?
Bedankt voor het lezen van mijn verhaal!
voor jou. 
