
Heel zijn leven had Shamo al een hartruisje, die naarmate hij ouder werd natuurlijk steeds erger werd.
Maar opzich, dat was het probleem niet.. het probleem was dat hij er een paar maanden terug een lekkende hartklep bij kreeg. Doordat die klep niet goed sloot stroomde er dus af en toe wat vocht vanuit zijn hart zijn longen in, met als resultaat dat het beestje soms heel erg moest hoesten. Maar met de juiste medicatie was het allemaal wel te doen. Los van zijn hartje was er niets mis met het beestje; nog altijd even vrolijk met een enorme eetlust. Natuurlijk mocht hij zich niet meer al te druk maken, want dan kwamen de hoestbuien omhoog, maar gezien het toch een enorme luilak was was dat meestal geen probleem.
Afgelopen week kreeg hij opeens meer moeite met alles, zijn energie level leek naar beneden te kelderen en het hoestten werd ook steeds erger. Maandag hebben we dan ook besloten om er een einde aan te maken.. het beestje had er een lang en gelukkig leven op zitten en we wilden hem niet laten lijden..
Shamo is 14,5 jaar oud mogen worden, wat natuurlijk een hele mooie leeftijd is. Ook weet ik dat het voor het beestje het beste is geweest, wat het allemaal ook wat makkelijker maakt, maar zelfs dan heb ik er nog ontzettend veel moeite mee. Hij is toch 2/3e van mijn leven bij me geweest.. En toen mijn andere hondje 4 jaar geleden ingeslapen werd had ik Shamo nog om mee te knuffelen en 'steun' bij te zoeken.. maar nu zit ik in een leeg en stil huis.. and i hate it. Maar alles heeft tijd nodig i guess. Om het voor mezelf allemaal iets makkelijker te maken ben ik de afgelopen dagen aan een video bezig geweest, een video met stukjes film van de afgelopen jaren.
Heel veel sterkte.