Geplaatst We hebben het regelmatig over een tweede hond. We willen Senna een kameraardje bieden. Een hond waar zij zich aan op kan trekken, zodat ze niet meer alleen is en wij een hond die net iets meer indruk maakt. Senna zou namelijk nog thee en koffie zetten voor onbevoegden als ze dat zou kunnen.
Een paar weken geleden kregen wij via een kennis de vraag of wij geïnteresseerd waren in 2e hond. hij had namelijk een nichtje wat opzoek was naar een goed thuis voor hun hond. Een zwarte labrador reu van 1,5 jaar oud. Ik was op dat moment niet erg happig gezien we nog erg druk zijn met het huis en Senna gewoon een ontzettend makkelijke hond is. Ze kan overal mee naar toe en luistert (voor mij) perfect.
Ook heeft mijn schoonzus net een pup die ze met enige regelmaat brengt. Mijn vriend bleef wat aandringen, waarop ik toe heb gegeven. Bel eens met die mensen wellicht voor het maken van een afspraak voor een ontmoeting. Zo gezegd zo gedaan. Vriend heeft gebeld en heeft behoorlijk lang gesproken met deze mensen. Ging om een ontzettend lieve hond, ze gingen kleiner wonen en hij kon niet mee. We kregen al zijn spullen er gratis bij (de hond zelf ook trouwens). Het klonk goed, dus heeft mijn vriend gezegd dat we de hond graag wilden ontmoeten.
De ontmoeting verliep voor mijn gevoel wat raar. Mensen hebben behoorlijk rit gehad, gezien ze aan de andere kant van het land wonen. Hond uitgeladen, die natuurlijk direct wou spelen met Senna en een hond van een kameraad die ook bij ons was. Maar meneer hield Boris (nieuwe hond) stevig vast. Lees slipketting op en maar trekken aan de riem. Paar keer op aangedrongen de hond los te laten gezien zijn enthousiasme, maar dat durfden ze niet aan. Hij was dit namelijk niet gewend
. Goed, oke, het zal wel. Hond even in de ren gedaan zodat we even wat konden drinken. Mensen hadden alles al mee genomen, zodat Boris bij ons kon blijven. Niet teveel over nagedacht, dus alle spullen uitgeladen. Na de koffie zijn ze vertrokken, zonder Boris nog nauwelijks aan te kijken. Na even door de spullen gesnuffeld te hebben kwamen we erachter dat hij een blafband heeft. Dat kan natuurlijk, verder nog niet heel erg over nagedacht. Nu hij even bij ons is merken we dat hij heel veel niet gewend is. Het is een schat van een dier, gek op aandacht. Maar het huisleven was hem totaal onbekend. Dit pakt hij opzicht wel goed op. Het probleem is dat hij niet alleen kan zijn. Zo gauw wij weg gaan blaft hij dus alles bij elkaar. Hij trekt totaal niet naar Senna toe. Ze kunnen leuk samen spelen, maar dat is het ook.
Hij is er natuurlijk nog niet zo lang en hij moet ook even wennen, maar ik vraag me af of wij het juiste adres zijn voor deze hond. Het lijkt erop dat hij een soort van verlatingsangst heeft. Wellicht is hij veel gelukkiger in een gezin wat veel thuis is en veel dingen met hem kan ondernemen. Hij trekt niet naar andere honden toe, maar hij wil echt aandacht van mensen.
Het voelt als falen om toe te geven dat deze hond niet bij ons past. Terug naar de mensen waar hij vandaan komt is geen optie. Die hebben hem, als ik er nu op terug kijk, gewoon bij ons gedumpt. We maken er het beste van. Geven hem zoveel mogelijk aandacht. We zijn inmiddels 2x naar hondencursus geweest en hij leert heel snel.
Wat moeten we nou? Wij kunnen deze lieve hond niet geven wat hij daadwerkelijk nodig heeft. Wat er uiteraard voorop staat is dat als hij weg gaat, naar een goed tehuis gaat. Maar ja, hoe doe je dat?
Ik ben een beetje bang voor de reacties, maar ik hoop dat jullie met ons mee willen denken naar een goede oplossing.
.
Je geeft aan dat zijn probleem opgelost kan worden door er tijd en energie in te steken..wat is dan nog het probleem? Als jij de hond niet wil zou het beestje inderdaad gelukkiger zijn bij iemand die er wel oprecht gek mee is 
