Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-12-14 17:26

Ik mis het zo...

Geplaatst door de TopicStarter : 06-12-14 17:26

... het hebben van een hond.
Juli dit jaar is Bobbie ingeslapen na ruim 13,5 jaar bij ons te zijn geweest. En wat is het ongelooflijk stil in huis, wat mis ik de knuffels, de troost, het wandelen, wat mis ik Bobbie.
Ik ben jaloers als ik andere mensen met honden zie, ik voel me simpelweg incompleet.
De pijn en het gemis is niet minder geworden, het is alleen maar erger geworden.

Een nieuwe hond is momenteel geen optie, met 2 werkende ouders, een studerende zoon en ook ik ga over 2 jaar studeren. Het zou gewoon niet eerlijk zijn.
Sowieso niet, omdat het een keuze van iedereen is, en mijn moeder mis het ook zo erg, mijn vader en broer veel minder.

Ik zal dus moeten wachten tot ik op mezelf woon en de tijd heb voor een nieuw maatje. Maar ook dát uitzicht doet pijn, nog jaren moeten wachten.

Ik moest gewoon even mijn hart luchten, hopelijk snappen mensen het hier, het enorme gemis van een hond of kat in huis...

**Geplaatst**: 06-12-14 17:27

Re: Ik mis het zo...

Geplaatst: 06-12-14 17:27

Wat ontzettend vervelend!
Kijk eens bij de asielen in de buurt.
kun je mischien wat honden voor ze uitlaten...

**Geplaatst**: 06-12-14 17:28

Geplaatst: 06-12-14 17:28

Geen gemis van een hond of kat, maar ik had het wel toen mijn vogel was overleden. Ik miste het geluid en het gezelschap in huis. Ik wilde een winter wachten en pas in het voorjaar weer nieuwe vogels nemen, maar ik werd enorm depressief van de stilte. Vandaar dat we na een paar weken toch weer zijn gaan kijken.
Ik kan me die leegte dus wel voorstellen. Is het geen optie om af en toe een oppashond te nemen of de hond van de buren uit te laten? Misschien vrijwilligerswerk in een asiel?

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-12-14 17:32

Geplaatst door de TopicStarter : 06-12-14 17:32

Dierenasiel met honden zit helaas niet in de buurt (fietsafstand, 10km minstens is gewoon te ver). Vanaf januari nemen we de hond van mijn oom 1-2x in de huis als opvang voor een paar maanden, m'n moeder en ik hopen dat dat helpt, dat is het enige vooruitzicht dit moment gelukkig.
Het gaat me niet eens zozeer om het uitlaten (wat ik wel heerlijk vond) maar het gemis van m'n beste vriendje, van het begroet worden, van aaien en knuffelen (zoals we ons leven samen hebben gedaan:
Afbeelding

**Geplaatst**: 06-12-14 17:35

Geplaatst: 06-12-14 17:35

Heel herkenbaar, werd gek van de stilte (ik ging uit huis en tja, de kat bleef bij mijn ouders); niemand die mij begroette als ik beneden kwam. Dus toch maar weer huisdieren genomen. Cavia's in ons geval; t is geen kat of hond (want dat kon niet ivm allergie) maar het piept en reageert op mij

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-12-14 17:36

Re: Ik mis het zo...

Geplaatst door de TopicStarter : 06-12-14 17:36

Omdat er zo'n groot gat viel qua verzorging van de dieren hebben we een koppeltje konijnen genomen, deze zitten in de tuin, ben wel heel blij dat ze een gat hebben gedicht, maar het zijn geen knuffelbeesten

.

**Geplaatst**: 06-12-14 17:37

Geplaatst: 06-12-14 17:37

Ook bij een huisdier heb je natuurlijk een rouwproces. Of dit nu een paard, hond, kat of een vogel is. Je houdt van zo'n beestje en de dagelijkse rituelen die je had veranderen van de een op andere dag.

En als je bijna altijd een hond heb gehad is het ook logisch dat je dat toch erg mist. Neem de tijd om dit te verwerken en wie weet is je gevoel over een tijdje sterker. Maar het kan ook afzwakken. Geef het gewoon de tijd.

Sterkte ermee!

**Geplaatst**: 06-12-14 17:37

Geplaatst: 06-12-14 17:37

Ik kan me dat heel goed voorstellen. Ik zou er ook niet aan moeten denken om het zonder mijn honden te moeten doen...Ze brengen zoveel gezelligheid.

**Geplaatst**: 06-12-14 17:40

Geplaatst: 06-12-14 17:40

Herkenbaar. Nu 2,5 jaar geleden hebben wij onze poes in laten slapen. Zij was echt mijn maatje. Ik mis het 's avonds nog steeds als ik in bed lig. Of 's morgens als ze vond dat ik op moest staan omdat ze wilde eten. Als ik thuis kom dat ze voor de deur stond en mij kwam begroeten met de air die ze had.
Wij hebben geen andere kat genomen. 1 omdat ze sowieso niet te vervangen is. En 2 omdat wij er gewoon geen tijd voor hebben. En een kat nemen die de hele dag alleen thuis is, is ook niks.
Ik heb mij er bij neer gelegt, soms is het gemis erg, maar uiteindelijk slijt het toch!

**Geplaatst**: 06-12-14 18:10

Geplaatst: 06-12-14 18:10

Ik snap wat je bedoelt TS, al heb ik het minder erg. 'Mijn' hond leeft nog, heeft een top leven bij mijn ouders, maar ik woon op mezelf - zonder hond. Het is alleen absoluut niet eerlijk naar een hond toe als ik die nu in huis neem. Daarvoor leef ik te onregelmatig en woon ik veel te klein. Ik kan alleen maar hopen dat het in de toekomst wel mogelijk is, evt met behulp van een hondenuitlaatservice voor overdag. Ik zie mezelf namelijk ook niet halve dagen gaan werken oid.

Ik heb nu zelf overigens ook twee konijnen ter 'vervanging'

Leuke beesten maar heel anders dan een hond inderdaad. Heb er ook veel minder een band mee. Maar helemaal zonder dieren kan en hoef ik gelukkig niet!

**Geplaatst**: 06-12-14 18:19

Re: Ik mis het zo...

Geplaatst: 06-12-14 18:19

Snap je ts

Ik heb wel een kat voor je die zich echt gedraagt als een hond....uitlaten aan een touwtje zou ie niet eens erg vinden.

Maar als hond geen optie is, wat vind je van een kat?
Niet zomaar een kat maar denk aan een vreselijk aandacht krijsend monstertje...sommige katten lijken zo erg op honden in gedrag.

**Geplaatst**: 06-12-14 18:21

Geplaatst: 06-12-14 18:21

Er zijn idd katten die je volgen naar de douche, de keuken, de slaapkamer, de gang en noem maar op. En als je op de bank zit komen ze graag bij je liggen en beledigd dat ze zijn als je ze aan de kant zet om op de staan. In sommige gevallen moet je zelfs snel zijn, want ze kruipen zo weer terug :')

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-12-14 18:23

Geplaatst door de TopicStarter : 06-12-14 18:23

tita schreef:
Snap je ts

Ik heb wel een kat voor je die zich echt gedraagt als een hond....uitlaten aan een touwtje zou ie niet eens erg vinden.

Maar als hond geen optie is, wat vind je van een kat?
Niet zomaar een kat maar denk aan een vreselijk aandacht krijsend monstertje...sommige katten lijken zo erg op honden in gedrag.

Voor Bobbie hadden m'n ouders katten (door m'n moeder meegenomen toen m'n ouders gingen samenwonen) en ook die willen m'n vader en m'n broer niet. M'n moeder en ik wel. De dieren die we nu hebben (2 konijnen en 2 gerbils) verzorg ik volledig zelf, dus daar heeft niemand verder 'last' van. Huisdierloos zou ik niet kunnen

**Geplaatst**: 06-12-14 18:27

Geplaatst: 06-12-14 18:27

Sammie schreef:
Er zijn idd katten die je volgen naar de douche, de keuken, de slaapkamer, de gang en noem maar op. En als je op de bank zit komen ze graag bij je liggen en beledigd dat ze zijn als je ze aan de kant zet om op de staan. In sommige gevallen moet je zelfs snel zijn, want ze kruipen zo weer terug

Vergeet de wc niet......doe je de deur goed dicht proberen ze er een poot onderdoor te duwen

Jammer ts... Echt jammer.
Sommige katten zijn echt een uitzondering net als voor mij sommige honden. Alleen is een kat makkelijker te houden als men minder tijd heeft.
Je moet even doorzetten met je gemis ooit komt er een betere tijd.

**Geplaatst**: 06-12-14 18:36

Re: Ik mis het zo...

Geplaatst: 06-12-14 18:36

oh ja de wc! Zitten ze klagelijk te miauwen of te krabben aan de deur tot je er weer uitkomt

Katten vergen natuurlijk ook aandacht en tijd, maar ze kunnen zichzelf uitlaten (binnen en buiten). Een hond moet je toch wel een x aantal keer per dag uitlaten.

**Geplaatst**: 06-12-14 18:40

Geplaatst: 06-12-14 18:40

Mijn vogel volgde me overal, tot de magnetron en de groentela toe. Kwam er opeens Jingle bells uit de magnetron of Hei Ho (dwergenlied) uit de koelkast :')

Hij ging ook met de trein mee in zijn reisbench. Altijd leuk wanneer je op een overvol perron staat en er komt opeens The Addams Family uit zijn reismand :')

Of miauwen in de wachtkamer van de dierenarts _O-

Hij had wel karakter en dat mis ik nog weleens.

Laatst bijgewerkt door Cayenne op 06-12-14 18:41, in het totaal 2 keer bewerkt

**Geplaatst door de TopicStarter** : 06-12-14 18:40

Geplaatst door de TopicStarter : 06-12-14 18:40

Bobbie was heel makkelijk, toen we hem namen was de situatie anders, maar iedereen wordt ouder, situatie veranderd. Bobbie was bejaard, sliep veel en hoefde niet meer zo ver te lopen. Een jonge hond past dus momenteel niet in onze leefstijl. Katten wil m'n vader niet omdat het slopers zijn en hij heeft er niks mee (m'n broer wil ze niet omdat ze onvoorspelbaar zijn

).

Kat van m'n tante is ook een halve hond (hij apporteert zelfs :')

), dat is echt heel leuk. Maar iedereen moet het willen. Ik ben nu blij met m'n knagers. M'n vader en broer zijn geen dierenmensen, m'n moeder en ik wel. We zullen ermee moeten leven...

**Geplaatst**: 06-12-14 18:57

Geplaatst: 06-12-14 18:57

Ik kan het mij zo goed voorstellen :(:)

Wat een lieve foto's ook, je bent echt met hem op gegroeid

Maar inderdaad, in een gezin moet iedereen erachter kunnen staan. Met wat geluk zou het weer een oudje worden en dan zitten je ouders er dus ook weer een tijd aan "vast".

We houden ook rekening met een naderend afscheid en er zal geen nieuwe hond komen. Tenminste, we hebben afgesproken het echt eerst zonder te gaan proberen. We zijn veel buitenshuis, dat is nu geen probleem, ze is ook helemaal thuis bij mijn schoonouders. Maar we kunnen niet verwachten dat ze dat (kunnen) blijven doen.
Ik zie er nu al zo tegenop, sowieso dat we dan ons meisje kwijt zijn en daarnaast ook nog eens het gemis van al die vrolijkheid in huis. Het knaagt nu al aan me, maar voorlopig is ze er nog en daar geniet ik steeds bewuster van

**Geplaatst**: 06-12-14 19:31

Geplaatst: 06-12-14 19:31

Cayenne schreef:
Mijn vogel volgde me overal, tot de magnetron en de groentela toe. Kwam er opeens Jingle bells uit de magnetron of Hei Ho (dwergenlied) uit de koelkast
Hij ging ook met de trein mee in zijn reisbench. Altijd leuk wanneer je op een overvol perron staat en er komt opeens The Addams Family uit zijn reismand
Of miauwen in de wachtkamer van de dierenarts Hij had wel karakter en dat mis ik nog weleens.

Hahaha geweldig! _O-

**Geplaatst**: 07-12-14 10:03

Geplaatst: 07-12-14 10:03

LZP -> BB

**Geplaatst**: 07-12-14 10:15

Re: Ik mis het zo...

Geplaatst: 07-12-14 10:15

Ik herken het na het overlijden van mijn hond. Heb nu een kat alleen het is toch anders. Wil ik knuffelen, wil mevrouw naar buiten. Ben ik druk aan het werk, wil mevrouw er bovenop liggen. Ik zou mn kat niet meer weg willen hoor. Maar ik ben toch meer een hondenmens. :')

**Geplaatst**: 07-12-14 10:26

Geplaatst: 07-12-14 10:26

Kan me je gevoel van gemis erg goed voorstellen, toen ik studeerde ben ik als vrijwilliger aan de slag gegaan in een asiel. En natuurlijk zat daar een hond die m'n hart gestolen heeft. En is ze met me meegegaan naar huis. Is altijd prima gegaan, was al een oudere hond, die erg rustig was en prima alleen kon zijn. Heb haar nog 6 jaar een prima leven kunnen geven, als ik een weekend naar huis ging, nam ik haar mee. Ze ging overal mee naar toe. Ik kon en kan simpelweg niet zonder een hond.

**Geplaatst**: 07-12-14 10:30

Geplaatst: 07-12-14 10:30

Sammie schreef:
Er zijn idd katten die je volgen naar de douche, de keuken, de slaapkamer, de gang en noem maar op. En als je op de bank zit komen ze graag bij je liggen en beledigd dat ze zijn als je ze aan de kant zet om op de staan. In sommige gevallen moet je zelfs snel zijn, want ze kruipen zo weer terug

Dat is echt mijn kat :')

Maare die wacht gewoon als ik naar de wc moet, die kijkt alleen heel arrogant!

Ts wat een lastige situatie! Hebben je buren/mensen uit je directe omgeving geen hond waarmee je kan gaan wandelen? Het verdrijft niet alles maar je heb toch iets wat je kan doen! Dat deed een vriendin van mij ook! Als de buren een hele dag aan het werken waren nam zij de hond mee en paste een dagje op! Misschien kan je ook zo iets doen als het mogelijk is?

Sterkte! :(:)

**Geplaatst**: 07-12-14 10:40

Re: Ik mis het zo...

Geplaatst: 07-12-14 10:40

Het moet slijten, het is ook nog best kort geleden.

Mijn hond Kol is twee jaar geleden overleden, en die mis ik nog steeds. Dat is een diep, diep gemis, en dat wordt na al die tijd niet minder, eerder meer.

Maar ik mis niet 'een hond in huis'. Wij nemen komende tijd ook geen hond weer. Maar ik mis Kól. Als individu. Als mijn allerbeste vriendje. Snik...

**Geplaatst**: 07-12-14 10:46

Re: Ik mis het zo...

Geplaatst: 07-12-14 10:46

Ik was gelukkiger nog een stuk jonger toen mijn hond overleed (minder bewust meegemaakt dus) maar ik weet wel dat ik er vooral erg aan moest wennen.
Ik heb nog weken lang 'Dushi!!!' geroepen wanneer we thuis kwamen, maar geen hond die me blij begroette...

Mijn rat is begin oktober overleden. En ook daar ben ik nog regelmatig verdrietig om. Ondanks dat het 'maar' een rat is, mis ik haar wel. Ik heb nog 3 andere ratten, maar zoals Leeuwnie omschrijft, je mist het individu... *veegt tranen weg*

Nomineer dit bericht ×