Geplaatst Nu ook deel 2: mevrouw is schijnzwanger
Afgelopen woensdag was het zo ver, ze is gecastreerd (is overigens heel goed verlopen, de uitvoerende DA maakte de opmerking dat als ik niet had verteld dat het zo snel na een loopsheid was, ze het nooit had vermoed) en ook haar oogleden zijn gecorrigeerd. Sindsdien is ze enorm pieperig en aanhankelijk, maar toen ik gisteren ook merkte dat haar tepels gegroeid en gevuld waren, en ze sokken uit de wasmand begon te stelen, werden mijn vermoedens steeds meer bevestigd: ze is schijnzwanger.
De opties:
* Niks doen en een maand wachten tot het vanzelf weer voorbij gaat.
Zou onder andere omstandigheden mijn voorkeur hebben. Ondertussen sta ik echter zelf op ontploffen (hoogzwanger), en zal onze hond heel binnenkort toch een aantal dagen beduidend minder aandacht krijgen. Ook als we terug thuis komen met de baby wordt het nog leuk, ik vind het namelijk niet zo'n fijn idee dat hondlief de onweerstaanbare drang heeft om ons kindje uit de box te slepen en aan haar nekvel mee naar haar mat te dragen om haar daar te zogen
Niet dat ik me veel zorgen maak over de praktische uitvoering hiervan, maar voor ons hondje lijkt dit me geen fijne situatie. Het zal allemaal al stresserend genoeg zijn voor haar, zonder dat wij ook nog eens van haar gaan verwachten dat ze haar hormonen zo veel mogelijk moet negeren.En nog een kleine kanttekening: erg goed slapen doe ik tegenwoordig sowieso al niet meer, maar met een piepende hond aan de deur wordt dat helemaal onmogelijk. Als dit nog een maand doorgaat ben ik straks helemaal gek geworden...
* Medicatie geven, zodat het sneller voorbij gaat
Hierover dus mijn vragen. Wie heeft hier ervaring mee? Hoe snel was het voorbij, en hoeveel last heeft de hond er verder van gehad? Hoe zit het met de bijwerkingen? Gaat het "alleen maar wat sneller" voorbij, of is het met een paar dagen echt volledig over?
Onze DA kennende legt ze gewoon de keuze bij ons, een uitgebreide uiteenzetting van alle pro's en contra's hoeven we van haar niet te verwachten.
