Geplaatst 
Ik was al in het bezit van een klein mannetje, welke uit het asiel komt. Toen ik besloot een hondje erbij te nemen wist ik dan ook meteen dat dat weer een asielhondje moest worden. Via bokt (grappig haha) kwam ik terecht bij een stichting die spaanse hondjes opvangt en herplaatst.Ik ben eens op de site gaan kijken en daar kwam ik Bobby tegen.
Ik zal ik niet zijn als juist dit hondje mij het meeste aansprak. Een 3 jarig hondje welke ook al 3 jaar in het asiel zat. Nooit in een huis gewoond, nooit een mandje gehad. met andere woorden gewoon een ontzettend valse start. Dit was het hondje die ik een thuis wilde geven.
Na uitgebreid contact met de stichting, goed overleg en een huisbezoek kreeg ik een maand later het verlossende woord. Ik mocht Bobby adopteren!
Op 26 augustus is hij naar nederland gevlogen en midden in de nacht heb ik hem opgehaald van schiphol.
De eerste week dat ik thuis was. Ik was heeeeeeeeeel bang. Durfde helemaal niet te bewegen!! Ik wist niet wat ik ermee aan moest en mijn nieuwe vrouwtje vond het ook echt heel erg om mij zo te zien. Ze heeft een echt honden bedje voor mij neergezet. Dat beviel me wel beter dan de keukenvloer, want na een dag op de koude vloer ben ik er toch maar in gaan liggen.
Mijn nieuwe huisgenoot Bailey, de kleine terror chihuahua die eigenlijk soms helemaal niet zo lief is als hij eruit ziet, nam onmiddelijk de rol van lieve geduldige kleine grote broer op zich. Hij sleurde me er letterlijk doorheen. Liet me zien dat de wereld helemaal nog niet zo slecht is en nam me in bescherming en op sleeptouw. Vrouwtje is nog nooit zó trots op dat kleine mannetje geweest. Mede dankzij hem kreeg ik beetje bij beetje wat vertouwen en durfde me wat te ontspannen.
Zo heeft het vrouwtje me heel lang met rust gelaten. Aanraken mocht eigenlijk niet, dan was ik direct helemaal in de stress. Vond ik echt niet leuk. Op me af lopen was ook eng, dan vloog ik tegen de muren omhoog, want ik wist echt niet wat ze nou wilde. Ze heeft zich heel afwachtend opgesteld en het heeft echt even geduurd maar langzaam maar zeker kwam ik dan toch echt een beetje los!
Het leven van luxe huishond begint me toch wel in de smaak te vallen
En ik weet inmiddels ook precies hoe ik aandacht moet krijgen
Ik hou van kluifjes
Inmiddels ben ik dus echt best stoer. En heb ik het - ondanks dat ik echt nog wel een beetje bang ben - best naar mijn zin in het koude kikkerlandje!
Even in overleg.. Wat gaan we eens uitvreten
Buiten spelen is best leuk
En als je dan eenmaal ingeburgerd bent en helemaal een echte luxe huishond bent, dan moet er ineens geluisterd worden
Krijg je allemaal ''regeltjes'' en ''opvoeding''. 
Vreemd vind ik dat. Maargoed ik doe maar netjes mee want ik ben ten slotte echt heel erg lief. Dit noemen ze ''netjes naast.'' Ik kan dat heel goed kijk maar. Eitje
En van vrouwtje moeten we altijd netjes wachten bij de stoep. Ik wou namelijk als een kip zonder kop de straat over rennen, en dat mag niet. pfu. Nouja dit heb ik ook al onder de knie hoor..
En omdat er ooooveral mooie en leuke plekjes zijn waar ik mee naar toe mag, maar dat volgens vrouwtje niet op loop afstand is (ze is gewoon lui hoor, volgens mij) moet ik nu ook van haar oefenen om in dat grote ding te zitten. Die beweegt en maakt geluid en als ik er weer uit mag zijn we ineens ergens anders! Nou omdat het dan altijd zo leuk is vind ik dat ook al niet zo eng meer. Ik weet nog wel toen ze mij op kwamen halen, toen moest ik ook al in dat ding. Vond het echt niet leuk
Maar inmiddels zie ik de pret er wel een beetje van in!
Ooit, op een dag ren ik onbezorgd en blij rond, ik geniet op mijn manier van mijn nieuwe leven, en vind het voorlopig helemaal best zo op mijn bankje!
Tot de volgende keer maar weer!
