We hebben 2 honden: Yorkie Cuba en Spaanse opvanger Havanna. Cuba houdt niet van onweer, maar reageert verder vrij normaal. Verstopt zich tot het over is en is op haar hoede, maar niks heftigs.
Havanna daarentegen ligt momenteel hijgend met bolle ogen en enorm shakend op haar kussen. Gaat nog uren duren voor dat over is.
Havanna hebben we nu 3 jaar. Is zwaar getraumatiseerd bij ons gekomen en het heeft me bloed, zweet en tranen en heeeel veel liefde gekost om haar een normaal leven te geven. Op wat kleine dingetjes na is het nu een enthousiaste, onbevangen en algeheel blije hond. So far so good.
In het begin leek ze niet heel heftig op onweer te reageren maar wellicht werd dit gemaskeerd doordat ze mentaal sowieso heel ver heen was. Naarmate de tijd verstrijkt lijkt haar angst voor onweer en haar reactie daarop steeds erger te worden. We hebben nooit iets anders gedaan als het onweerde. Nooit aangehaald, extra aandacht gegeven of wat dan ook. Pas toen ik me een keer echt wezenloos schrok van hoe veel angst ze vertoonde ben ik bij haar gaan zitten. Heel fout, ik weet het, maar met negeren bleef het zo extreem terwijl ze met mij bij haar tenminste íets rustiger werd.
Momenteel gaat het het beste als ze met me mee naar boven mag. Ploft ze op mn bed, leg ik een been tegen haar aan (rust overbrengen, baat het niet dan schaadt het niet) en na een uurtje bibberen en hijgen is ze diep in slaap. Terwijl ik op zolder slaap waar de herrie nog veel harder is. Echter ben ik lang niet altijd thuis als het onweert...
Het is nu op een punt dat ik me gewoon zorgen maak om haar
Ze heeft zo veel stress moeten verduren in haar leven dat ik me altijd afvraag hoe lang een hartje dat volhoudt en los daarvan breekt het mn hart om haar zo te zien en haar niet te kunnen helpen. Wie heeft een idee om dit te kunnen verminderen? Vuurwerk-cd's etc heeft weinig nut gehad. Afleiden met wat leuks doen heb ik ook geprobeerd maar ze bleef hangen in die angst (terwijl het op cursus met andere angsten wel hielp). Omdat ik bang was het erger te maken door er aandacht aan te schenken heb ik verder niet veel geprobeerd. We hebben samen enorm veel bereikt (zelfs de gedragstherapeuten hadden dit niet voor mogelijk gehouden) en zijn ook een hele tijd op cursus geweest, dus ik kan me niet echt voorstellen dat het een ''beginnersfout'' is die ik heb gemaakt met haar waardoor ze dit gedrag vertoont.
Maar inmiddels hebben we echt een paardenmiddel nodig, niet in de laatste plaats omdat we in een soort vicieuze cirkel zijn beland nu

