Geplaatst Wij hebben op dit moment een mannetjeskonijn van twee jaar oud, die we inmiddels ongeveer een jaar hebben.
Alleen, hij is helemaal alleen. Toen we hem net hadden was er sprake van dat er een vriendinnetje bij zou komen, maar dat us door omstandigheden toen niet gelukt (castratie, ziekte, geen match in het asiel).
Mijn ouders zijn er nu van overtuigd dat hij zich prima alleen kan redden, en dat hij zo heel gelukkig is.
Op dit moment lijkt hij ook wel gelukkig te zijn hoor, er wordt iedere dag met hem gespeeld (hij is dol op aandacht en spelletjes) en hij wordt bijna iedere dag geborsteld (langharig monster
)En toch zijn mijn zusje en ik ervan overtuigd dat het nóg beter kan, namelijk mét een vriendinnetje (zeker als wij door studie minder tijd voor hem krijgen)
Dus mijn vraag aan jullie is, hóe halen we onze ouders over? We hebben echt harde argumenten (en eventueel cijfers) nodig, al het andere hebben we inmiddels geprobeerd.
Zij zijn bang dat hij minder tan wordt, en dat de koppeling mislukt. (Als iemand tips heeft on buitenkonijnen te koppelen hoor ik het ook graag, overal staat dát het anders gaat dan met binnebkonijnen, maar nergens staat hóe het dan moet
).En hoe moet dat met borstelen? Moeten ze tegelijk of kunnen ze om de beurt? Moet eerst de hoogste in rang of kunnen we ook gewoon ons langharige konijn pakken?
Oh, en natuurlijk komt er dan een vriendinnetje uit de opvang
Alvast heel erg bedankt voor jullie hulp
Ps, ouders hebben geen bokt, dus boos worden en zeggen dat een konijn alleen dierenmishandeling is heeft geen zin, dat zien ze toch niet
