Geplaatst Sinds vorige week donderdag was ie weg. Hij was wel een vaker een
nachtje niet thuis, ook wel eens twee. Maar de laatste keer dat hij langer
weg is geweest, was ie nog niet gecastreerd. Achter de vrouwen aan...
Nu begonnen we ons na de tweede nacht toch zorgen te maken. Via de
site van de dierenambu kwamen we bij een melding van een "Grijze MC,
half lang haar en ongecastreerd". Die van ons was gecastreerd en toch
duidelijk donkerder dan grijs, maar toch maar gebeld en foto's gestuurd.
Nee hoor, dit was hem niet.
Gister nog een keer gemaild. Met foto's. Is het hem echt niet? In de avond
kregen we een telefoontje. Toch twijfel. Of we niet even wilden komen kijken..
Dat moment, die eerste fractie van een seconde dat je je eigen lieve kat
herkent... Ik ben in janken uitgebarsten, heb gevloekt en gehuild. Hij lag er
heel mooi bij, was geraakt door een auto. Hij lag op de kapotte kant van
zijn gezichtje, dus we hebben een intacte kat gezien. Z'n koude lichaampje
geaaid.
Ik kan alleen maar huilen. Zo'n bijzonder dier krijg je nooit meer... Hij was
niet alleen prachtig, hij was intens lief en bijzonder eigenwijs. Wilde het liefst
dag en nacht buitenspelen. Elke avond, als we hem riepen, kwam ie eraan
gegaloppeerd met z'n grote pluimstaart in de lucht.
Dag lief, lief ventje. Wat hebben we van je genoten en wat gaan we je missen.
Ik hoop dat je lekker kunt buitenspelen waar je nu bent.
James, slechts 3 jaar oud.
. We hebben nu een ren gebouwd voor de ragdoll kittens die ik over een half uurtje ga halen. Mij gebeurt het (hopelijk) niet meer. 