Geplaatst Je at plotseling niet goed meer en je was niet het vrolijke konijntje die je altijd was. Meteen zijn we met je naar de dierenarts gegaan, ondanks dat het zondag was. Hij kon niks vinden naast een klein bultje. Toch maar pijnstillers meegegeven en wat knapte je daar van op. Je was weer het vrolijke en eigenwijze konijntje. Je begon bibi weer te plagen en was altijd druk bezig. Ook toen we stopte met het geven van je pijnstiller leek het goed te gaan. Helaas kwam ongeveer 2 weken nadat we naar de dierenarts geweest waren mijn moeder mijn kamer binnen met de mededeling dat je weer niet at. Ik heb mij toen snel omgekleed en ben naar je toegegaan. Wat zat je daar zielig in een hoekje. Toen ik je oppakte kreeg ik de schrik van mijn leven...je zat helemaal onder het bloed. Meteen hebben we de dierenarts gebeld dat we eraan kwamen. Daar aangekomen schrok de dierenarts ook erg van wat hij zag
Toen kwam de beslissing om je snel uit je lijden te verlossen. Je had kanker...je buik zat al helemaal vol. De dierenarts kon het nog opereren, maar dat wilde wij je met je 9,5 jarige leeftijd niet meer aandoen en daar was de dierenarts het volledig mee eens.
Toen kwam bibi alleen te zitten. Dit vonden wij zielig en daarom hebben wij twee jonge konijntjes (muis en pluis) erbij gekocht.
Met een tussenschot in het hok kon ze hierdoor nog van het gezelschap genieten totdat ze groot genoeg waren dat ze bij elkaar zouden kunnen. Helaas is dat er nooit van gekomen (naast 2x op het gras). Ook van bibi hebben we afgelopen vrijdag afscheid moeten nemen op 10 jarige leeftijd. Ze at niet zo goed meer. Alleen wat ze nog lekker vond. Voordat we op vakantie gingen hebben we daarop haar tanden laten controleren. Die zagen er nog prima uit en de dierenarts was verder erg tevreden over hoe ze er nog uitzag. Toen we terugkwamen van vakantie leek het nog hetzelfde te gaan. Je liep niet zo veel meer, maar leek nog wel vrolijk. Totdat je afgelopen donderdag plotseling helemaal niet meer at en dronk. We twijfelden nog of het door de warmte zou komen. De volgende ochtend kwam mijn vader bij het hok en zag dat je je hoofdje laag hield en heel stuntelig probeerde het trappetje af te komen. Hij heeft je toen meteen gepakt, voordat je van het trappetje zou vallen. Toen hebben we de dierenarts gebeld. Je kon drie kwartier later terecht. Voordat we weggingen nam ik je nog even op schoot. Toen leek je weer wat helderder en rustig te worden. Toen we bij de dierenarts kwamen, hadden we dezelfde dierenarts die je voor de vakantie had gezien. Ze vond je er nog erg goed uitzien, maar we wisten dat het mis was. Ze heeft alles gecontroleerd. Ze dacht eerst dat je nog wel op te knappen viel, totdat ze je temperatuur had gemeten. Die was veel te laag. Toen ze je buikje voelde, voelde ze een kleine cyste in je eierstok. Dat duidde erop dat ook jij een beginstadium van kanker had. Toen viel voor ons de beslissing om je voordat je hetzelfde zou krijgen als Snowy uit je leiden te laten verlossen.
Wat was het zwaar om jullie na 10 jaar te laten gaan en wat vind ik het erg dat we jullie niet gesteriliseerd hadden. Helaas wisten we voordat Snowy kanker kreeg niet dat het zo vaak voorkomt bij konijnen. Muis en pluis worden dan ook zeker gesteriliseerd, maar helaas hebben jullie daar niks aan.
Ik wil hierbij dan ook iedereen aanraden om je konijn te steriliseren om deze ellende te voorkomen.
