Geplaatst 
17 jaar geleden werd Johnny bij ons geboren, een getijgerde kater. Al vanaf het begin een vrij 'speciale' qua persoonlijkheid en dat is er altijd in gebleven, maar al met al een echte knuffelbeer. Hij heeft nooit veel gemankeerd en zelfs toen hij bejaard werd kregen we vaak complimentjes hoe goed hij eruit zag voor z'n leeftijd. Enkel vorig jaar rond mei kreeg hij een gezwel op zijn wang. We gingen er vanuit dat het afgelopen was maar al met al is hij toch blijven verderleven en heeft hij tot de dag van vandaag absoluut geen pijn ervan. Enkele maanden geleden merkten we wel dat harde brokjes kauwen wat moeilijker werd, dus hebben we zijn voer dagelijks aangevuld met zacht vlees en een rijke kattenmelk. Hij bleef fijn op gewicht en zag er gewoon goed uit.
Donderdag zagen we echter dat hij z'n bordje rosbief amper had aangeraakt (normaal is hij er gek op) en ook zijn geliefde kommetje melk dronk hij maar half leeg. Gisteren was dit hetzelfde, wou weer bijna niet eten en zelfs snoepjes oid was hij niet enthousiast om. Ook ging hij al sinds donderdag altijd in het hoekje van mijn bed in de dekens liggen. Dat is gewoon erg gek omdat hij werkelijk nooit op mijn kamer kwam of wilde komen. Nu ligt hij er bijna constant en slaapt de hele tijd door.
Hij heeft volgens mij geen pijn of is niet echt ziek. Bij momenten is hij wel enthousiast om z'n melk of een beetje vlees en eenmaal hij eet heeft hij geen last van z'n gezwel. Zoals ik al zei ligt hij de hele tijd te slapen, en als je erbij gaat zitten begint hij meteen te spinnen en geeft kopjes. Vanwege zijn gedrag denken wij dus dat hij na 17 jaar gewoon 'op' is en dit zelf merkt. Hij zondert zich af op mijn kamer, zoals katten wel vaker doen als ze aanvoelen dat ze gaan sterven...
En nu mijn grote dilemma. M'n moeder stelde voor om na het weekend naar de DA te gaan om hem daar te laten inslapen. Ik ben hier echter een beetje 'tegen' omdat ik denk dat hij geen pijn heeft en niet lijdt. Bovendien is onze DA een stukje rijden met de auto en dit is gewoon altijd heel stresserend geweest voor de kat. Ik zou het gewoon vreselijk vinden dat hij z'n laatste momenten zo stressvol moet doorbrengen. Gezien hij 17 jaar lang ons lieve maatje is geweest verdient hij beter. Ik zou hem liever gewoon rustig z'n gangetje willen laten gaan en vredevol laten sterven hier, maar langs de andere kant vraag ik me af hoe lang hij zo kan doorgaan...
Alvast bedankt om het hele verhaal te lezen.
