Mijn hond, een ongecastreerde Golden Retrieverreu van 8,5 jaar, heeft erg last van zijn hormonen. Hij heeft nooit op teven gereageerd, totdat hij 6,5 jaar was. Hij is toen twee keer in één week weggelopen achter een loopse teef aan (helemaal naar een ander dorp, gelukkig vond de eerste keer een medewerker van het asiel hem, de tweede keer vonden kennissen hem). Toen hebben we besloten om een 'proefcastratie' te doen in de vorm van een implantaat.
Het implantaat deed zijn werk, hij reageerde niet meer op loopse teven. Echter, het beviel niet helemaal. Hondlief werd sloom, dik, lusteloos, minder actief en kreeg een lelijke vacht. We gaven hem wel minder voer om het aankomen te voorkomen, maar hij is in die periode alsnog 6 kilogram (van 38 naar 44 kilo!!!) aangekomen. Dit heeft deels ook te maken met dat hij in die periode erg last had van zijn rug en arthrose (hij kon niet veel lopen), maar door het overgewicht werden zijn klachten versterkt.
Het implantaat werkte vrij lang door op het zijn 'loopse-teven-gedrag', qua gedrag en uiterlijk werd hij gelukkig weer normaal maar hij heeft niet meer op loopse teven gereageerd... tot nu.
Nu is hij dus 8,5 jaar oud, het is twee jaar na zijn implantaat en zijn hormonen zijn verschrikkelijk op hol geslagen. Hij wordt er gewoon echt gék van! Hij ruikt de teven de hele dag door, loopt daardoor veel te janken, eet niet meer, is erg gestrest met diarree en hyperventilatie tot gevolg. Door die hyperventilatie raakt hij oververhit, van de week leek het alsof hij in een shocktoestand kwam: enorm kwijlen, trillende tong (niet de normale hijg-trilling), tandvlees werd bleek, hij leek mij niet meer te zien of te horen en zijn oren en poten waren gloeiend heet (toen hij weer opstond rende hij weg, de sloot in om af te koelen). Ook trekt hij nu enorm aan de lijn, terwijl ik hem perfect had getraind om netjes aan de lijn (en los) te lopen. Hij reageert gewoon nergens meer op. Niet op je stem, zelfs niet op voedsel of lichamelijk contact. Trainen wil hij ook niet meer terwijl hij dat altijd geweldig vond! Hij raakt in 'paniek' als ik hem ook maar vraag om te gaan zitten, want hij moét achter dat spoor aan...
Jullie begrijpen denk ik wel dat het voor hem niet meer te doen is zo, en voor ons ook niet. Hij kan nu niet meer los, want als hij een spoor oppikt is hij weg. Ik laat hem nu uit aan een 12 meter lange lijn, hij mag tussendoor veel zwemmen, maar het is natuurlijk niet de bedoeling om dit de rest van zijn leven te blijven doen. Na zijn vorige implantaat hebben we hem weer mooi op gewicht gekregen (37 à 38 kilo, ideaal gewicht voor hem), maar door de stress nu valt hij af. Zijn ribben zijn nu bijna door zijn (nog half winter-)vacht te zien...
Er zijn voor zover ik weet 3 mogelijkheden: een implantaatcastratie, een 'echte' (operatieve) castratie of niets doen. Ik vraag me af wat jullie zouden doen in deze situatie. Van een castratie wordt hij een heel andere hond (lusteloos, lui en dik), maar dit is ook niet te doen, hij wordt er letterlijk ziek van. Weten jullie nog andere oplossingen? Is er iets homeopathisch op de markt dat kan werken?
Ik hoop dat jullie ons kunnen helpen
sorry als het verhaal een beetje onduidelijk is, het is lastig om het allemaal goed uit te leggen
Misschien was dat niet helemaal duidelijk in mijn verhaal. 
. En het is voor de hond wel heel belangrijk om mooi haar te hebben. Beetje rare reactie naar mijn mening.
Misschien dat daar geen loopse teven waren o.i.d. Nu willen mijn ouders het dus 'nog even aankijken' (gisteren zeiden ze nog dat ze zo snel mogelijk naar de DA wilden
), het is officieel hun hond dus als zij niet naar de DA willen dan kan ik daar niets aan doen