Hoezo, is het minder legitiem om verdrietig te zijn over een geit dan over een mens? Wij zijn in de loop van de jaren van onze groep van 6 landgeiten (4 zelfgefokt) er 5 door ouderdom kwijtgeraakt. Onze eerste bok, die we naar een begrazingsproject hebben gedaan, omdat hij te gevaarlijk was voor de kinderen (lief beest, maar veel te sterk) is weggekwijnd. Miste ons. We hoorden het pas achteraf helaas.
Alle geiten die gestorven of ingeslapen zijn hebben we toch echt gemist, zijn we verdrietig over geweest. Het voelt ook zo kaal.
Onze laatste geit van dat clubje is nu 14, voor zo'n grote geit heel oud. Toen zij vorig jaar alleen dreigde over te blijven (haar enige nog levende zus was heel ziek) hebben we een geit met twee geitlammeren erbij gekocht. Die hebben we nu dus ruim een jaar en ik vind ze leuk hoor, maar de band die je hebt met een dier dat al zolang kent is toch sterker.
Veel sterkte en vergeet Wies niet!
(Heb je een foto van haar?)
Laatst bijgewerkt door Hevonen op 18-02-14 08:51, in het totaal 1 keer bewerkt