Bokt.nl

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-14 16:09

Heel erg bang voor de dood van mijn hondjes

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-14 16:09

Op dit moment heb ik twee hondjes, een Maltezer (Lotte) en een Jack Russel (Brandy).
Lotte heb ik al vanaf pup en Brandy heb ik nu 5 jaar en zij komt uit het asiel.
Lotte is nu 13 jaar en Brandy 14 jaar.
Vooral met Lotte heb ik een hele goede band en ze is dan ook al 13 jaar bij me, we hebben heel veel meegemaakt samen en ze is echt mijn kindje.
Als ik thuis ben ligt ze altijd bij me en in bed ligt ze onder de deken naast me, ze kruipt dan het liefst zo dicht tegen me aan (als ik een stukje opschuif doet zij dat ook zodat ze weer tegen me aan ligt

)
Beide dames zijn nu op leeftijd en het zal misschien niet meer lang duren voordat ik afscheid moet nemen en voor al het afscheid van Lotte nemen voelt echt alsof mijn kind zal sterven.
Ik ben daar echt heel bang voor en kan daar nu al heel verdrietig om worden, alleen het idee al dat Lotte er niet meer zal zijn doet me al ontzettend pijn.
De laatste tijd ben ik er ook veel mee bezig, meer dan gezond is denk ik.
Ik heb nachtmerries dat ze dood is, als ze in diepe slaap is ben ik bang dat ze dood is, als ze hoest ben ik bang dat ze ziek is..
Heeft iemand tips hoe ik hier mee om kan gaan?

Afbeelding

**Geplaatst**: 07-02-14 16:13

Re: Heel erg bang voor de dood van mijn hondjes

Geplaatst: 07-02-14 16:13

Ik denk dat je je moet realiseren dat het doodgaan erbij hoort. Er bang voor zijn stelt het niet uit, het stelt het niet af. Er vrede mee hebben dat het ooit gaat gebeuren maakt het wel makkelijker om ermee om te gaan. Bedenk je dat ze er zijn met een reden, en als ze hun 'taak' gedaan hebben is het compleet normaal dat ze vertrekken.

Als je er verdrietig van wordt dan is dat omdat je niet nog meer mooie momenten met ze kan hebben. Maar doe je daarmee niet alle mooie momenten die je al gehad hebt tekort?

**Geplaatst**: 07-02-14 16:15

Geplaatst: 07-02-14 16:15

Tja, dat is inderdaad niet echt goed voor je eigen gezondheid. Hoe komt het dat je daar opeens zo'n last van hebt?

Ik heb pas er een van 17 moeten afgeven en die mis ik nog heel erg. Die van net 14 is gelukkig nog gezond maar het schiet natuurlijk ook regelmatig door mijn hoofd.

Feit is dat we onze dieren nu eenmaal meestal overleven en het houden van dieren ook afscheid moeten nemen betekent.

Probeer je te realiseren dat ze nu nog gezond zijn en dat je nu nog van ze kan en mag genieten. Het is zonde om dat te laten overschaduwen door je angst. Vaak komen dit soort angsten ergens vandaan en dat hoeft niet eens met je hondjes te maken hebben. Probeer voor jezelf eens te achterhalen wanneer dit begonnen is en wat daar aan voorafging. Weet je de oorzaak, dan kan je gemakkelijker aan het probleem werken.

**Geplaatst**: 07-02-14 16:24

Geplaatst: 07-02-14 16:24

Hi TS,
Ik herken je situatie volledig.
Ik heb momenteel een kruising jack russell, die ook echt mijn maatje is, mijn meisje.
Zij is (pas) 9 jaar, maar zat altijd al te kwakkelen met haar gezondheid. Op haar 3e zou ze volgens de DA nog maar een half jaar te leven hebben omdat ze een slecht hart heeft, maar goed.
Ik was ook steeds bang dat ze dood zou gaan, inderdaad bij ieder kuchje denk ik: "oh nee", ze heeft een aantal keer ook een soort hele vreemde diepe slaap gehad, waarin mijn vader ook echt dacht dat ze er niet meer was. Gelukkig werd ze toen wel weer wakker.
Maar weet je wat het is, op een gegeven moment zijn die beestjes gewoon op, dat zie je vanzelf aan ze, dan is het klaar. Dan zul je waarschijnlijk ook voelen dat het beter is voor haar om haar te laten gaan.
Ik had dat met de pup van mijn huidige hondje, dát was ongetwijfeld mijn soulmate onder de dieren, ik heb haar vanaf haar geboorte tot haar dood gekend en gehad. Dat hondje was mijn alles, en toch heb ik haar op 2,5 jarige leeftijd in laten slapen, zal ik verder niet over uitwijden, maar dat beestje wilde ik echt niet kwijt. Ik heb me als kind bijvoorbeeld in de schuur opgesloten met haar, de hele nacht, omdat er mensen kwamen kijken naar haar als pup, om haar te kopen. En de dag dat ze werd opgehaald ben ik met haar in de schuur gaan zitten, schuur op slot, en no way dat ik haar zou laten gaan.
Wat ik bedoel te zeggen, is dat ik bij haar ook als de dood was dat ze ooit een keer zou overlijden, maar toen ze ontzettend ziek werd heb ik besloten haar te laten gaan. Zo zonde, zo'n lieve, vrolijke jonge hond, maar je zag aan haar dat het niet meer ging. Ik ben erbij geweest tot het einde, en het bleef een vechtertje, ze is gegaan zoals ze was. Het is nu ruim 4 jaar later, en ik kan nog steeds in huilen uitbarsten als ik bedenk dat ik heb besloten haar te laten gaan, ik voelde me zo schuldig.
Maar weet je wat het is, dit klinkt super cliché: liefde is ook loslaten. Dus het is beter om het (te proberen) te accepteren, en ik geloof er bijvoorbeeld in dat ze nooit helemaal bij me weg is, dat vind ik een mooie gedachte.

~~Sorry voor het lange verhaal, maar jouw verhaal is gewoon zó herkenbaar~~

**Geplaatst**: 07-02-14 16:29

Re: Heel erg bang voor de dood van mijn hondjes

Geplaatst: 07-02-14 16:29

Je bent onbewust al bezig met afscheid nemen....

Geniet nog lekker van je hondjes, ga de dingen doen die ze leuk vinden.
Maak filmpjes of/en leuke foto`s.
Bewaar alvast een plukje haar ( als je daar een goed gevoel bij hebt )

**Geplaatst**: 07-02-14 16:29

Geplaatst: 07-02-14 16:29

Mijn maltezer is 18, 5 geworden een verschrikkelijk verlies toen. Ik was op dat moment zelf nog 19 .. dus ik heb nooit een ander leven gekent dan met mijn bono !
Helaas hoort het bij het leven en moet je het leren accepteren.

Wat voor mij de eerste dagen echt moeilijk was ik heb nog een andere hobby autotuning heb dezelfde dag mijn porsche velgen helemaal van een gereden omdat iker niet bij was in mijn hoofd. Het boeide me op dat moment niet "mijn stomme auto die is vervangbaar mijn velgen kapot dan koop ik toch nieuwe. Ik wou alleen mijn vriendje terug -O-

"
Toen hebben ze maar even mijn auto afgepakt en een andere geleent waar ik wel mee moest opletten want die was van papie

**Geplaatst**: 07-02-14 16:32

Geplaatst: 07-02-14 16:32

Misschien helpt het een beetje als je je bedenkt hoe goed ze het bij je hebben gehad en dat ze een mooie leeftijd bereikt hebben.

Vorig jaar heb ik 1 van mijn eigen gefokte honden dood aangetroffen op 2,5 jarige leeftijd. Dat is echt niet te bevatten. Het klopt gewoon niet. Zo jong...

Met mijn oude teef gaat het ook niet zo heel goed nu. Ze is nu 10 jaar, terwijl dit ras gemiddeld 8 jaar oud wordt.
Van mij mag ze. Ik heb liever dat ze nu zonder pijn gaat, dan dat ik tijd kan rekken en dat ze gaat lijden.

TS, geniet nog lekker van ze nu ze er nog zijn

**Geplaatst**: 07-02-14 16:36

Geplaatst: 07-02-14 16:36

TS, ik denk dat je jezelf een schop onder je kont moet geven. Dit is niet gezond. En kan er toe leiden dat jij er straks zo eentje bent die een hondje laat lijden omdat je zelf geen afscheid kan nemen. Waak daar voor.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-14 16:42

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-14 16:42

Bedankt voor alle lieve reacties, en Gamblercus ik ben er niet "zo eentje" hoor.

**Geplaatst**: 07-02-14 16:45

Geplaatst: 07-02-14 16:45

Dat hoop ik. Vaak zijn het mensen die teveel aan hun dieren hangen, zoals jij. Goed dat je daar dan waarschijnlijk nuchter in bent.

**Geplaatst**: 07-02-14 16:48

Geplaatst: 07-02-14 16:48

Herken het wel, maar je moet er rekening mee houden dat dieren erg oud kunnen worden door de goede voeding en goede verzorging en vergeet een hondwaardig leven dan soms er al niet meer is...vanwege de ouderdom.

Geniet van elke dag, maar weet dat je als eigenaar de verantwoording hebt over hun geluk.

**Geplaatst door de TopicStarter** : 07-02-14 16:51

Geplaatst door de TopicStarter : 07-02-14 16:51

GamblersCup schreef:
Dat hoop ik. Vaak zijn het mensen die teveel aan hun dieren hangen, zoals jij. Goed dat je daar dan waarschijnlijk nuchter in bent.

Ik ben het daar niet helemaal mee eens, juist als je zoveel van je dier houd dan wil je toch niet dat hij/zij pijn heeft?
Toen ik mijn ratje in heb laten slapen (2 weken geleden) toen heb ik een boekje mee genomen bij de dierenarts, het boekje "zijn we niet te vroeg?" dat is geschreven door een dierenarts die ook zelf zijn hond in heeft moeten laten slapen.
Er staan veel tips in en ook een soort "lijst" met voorwaarden waar je hond aan moet voldoen om een hondwaardig bestaan te leiden.
(beetje vreemd geformuleerd misschien maar je begrijpt het

)
Mocht je in al je emotie geen rationele beslissing kunnen nemen dan is dit boekje een aanrader.
Ik kon het zo gratis mee nemen bij de dierenarts, ik weet niet of meerdere dierenartsen dit boekje ook hebben.
http://www.hethazewinkel.nl/service/zij ... -te-vroeg/

**Geplaatst**: 07-02-14 16:52

Geplaatst: 07-02-14 16:52

In maart hebben we penny in laten slapen na 5 weken ellende. Ze bleek ver gevorderde longkanker te hebben 11 jaar oud was ze.. De week ervoor had rocky (15) een epileptische aanval gehad. Rocky is toen gecheckt door de da en we gingen baar huis met: geniet ervan zolang ze er nog is...
Rocky hebben we in juni in laten slapen. Dat waren er dus twee in krap 4 maanden tijd.
We waren er kapot van.

Echter, de wetenschap dat ze een ontzettend goed leven hebben gehad en dat we er alles aan gedaan hebben verzacht de pijn, get verdriet en het gemis.

Het hoort erbij, het wordt nooit leuk, maar om continu met die angst te leven... Dan naak je jezelf gek en jan je minder van je dieren genieten.

Geniet er dus van, zolang ze er nog zijn.
:(:)

**Geplaatst**: 07-02-14 17:11

Re: Heel erg bang voor de dood van mijn hondjes

Geplaatst: 07-02-14 17:11

Dood gaat iedereen, is gewoon een onderdeel van het leven. Kun je beter genieten van elke dag dat je samen bent ipv om het minste of geringste denken dat het einde nadert.

Het is puur iets psychisch dus zet die knop om en ga genieten! Treuren kan wel als ze echt ziek zijn of overlijden.

**Geplaatst**: 07-02-14 17:23

Geplaatst: 07-02-14 17:23

Zijn de hondjes nog fit en gezond? Wie weet leven ze nog wel 5 jaar.

En waar je overdag aan denkt, de emoties die het oproept, dat krijg je ook door in je dromen. Probeer overdag dus op een positieve manier aan ze te denken, dan heb je er 's nachts minder last van en de volgende dag dus ook weer minder.
Ga leuke dingen doen, praat extra veel tegen ze en zorg gewoon dat je ze zo gezond mogelijk houdt door goede voeding en veel beweging. En vooral voor je gaat slapen, doe leuke dingen met ze: clickertraining oid, daar kan ik heel vrolijk van worden.

**Geplaatst**: 07-02-14 17:31

Re: Heel erg bang voor de dood van mijn hondjes

Geplaatst: 07-02-14 17:31

Misschien een idee om er nu al een jong hondje bij te nemen om het verlies wat in de toekomst gaat komen, te verzachten en om dan bezig te blijven?

**Geplaatst**: 07-02-14 17:32

Geplaatst: 07-02-14 17:32

Mijn dierenarts zei tegen mij toen ik had verteld dat mijn paard 28 jaar is geworden en naar de slacht is gegaan dat het beter is dat hij eerst gaat dan jij en dat er één ding zeker is dat het de bedoeling is dat jij ouder wordt dan je dieren.

Gewoon een beetje relativeren, want dood... dat gaan we allemaal. Liever niet en hopelijk duurt het allemaal heel lang voordat dierbaren (mens of dier) het loodje leggen maar ik denk wel dat die conclusie de meest zekere is in je leven. Verder weet je echt niets zeker maar dat we doodgaan en je dieren ook dàt weten we wel zeker!

**Geplaatst**: 07-02-14 19:40

Re: Heel erg bang voor de dood van mijn hondjes

Geplaatst: 07-02-14 19:40

heb het zelf 2x (alleen honden) mee gemaakt inmiddels en weet nu van mezelf dat ik enorm tegen het moment op zie maar dat dood echt dood is en dan is het voorbij. Vind het dus erg moeilijk maar ben er wel heel nuchter in.

Ben blij dat ze eerder gaan dan ik zodat ik ze het laatste deel van hun leven (heb wat met herplaatsers) zeker een goed leven heb kunnen geven. Ik laat ze niet inslapen als het niet nodig is dus als ze ingeslapen worden dan is het het enigste wat ik nog voor ze kan doen.

Bij beide honden zodra ze dood zijn hoef ik ook geen afscheid meer te nemen maar was het genoeg, voorbij, einde van een geweldige periode en verder gaan.

Ik hou me echt vast aan het feit dat het betreffende dier hier een geweldig leven gehad heeft en dat er geen vervanging voor komt maar weer wel een opvolger waar ik net zoveel van ga houden hoe anders deze ook is!! Dat is namelijk elke keer zo.

Van mijn konijnen al diverse malen mee gemaakt (ja laat ik ook inslapen) maar deze zijn me wel heel dierbaar maar toch heel anders dan honden (en ja ook om mijn konijnen laat ik tranen in overvloed als het zover is). Enigste waar ik het nog niet bij mee gemaakt heb en hopelijk nog jaren gaat duren is bij een kat van mezelf. Mijn eerste kat is namelijk doodgereden en rijkswaterstaat was er net eerder bij dan ik en heb haar nooit terug kunnen krijgen

deze kat mag niet op straat maar is gelukkig nog jong (7.5 jaar) en gezond

**Geplaatst**: 07-02-14 19:43

Geplaatst: 07-02-14 19:43

Storm schreef:
Misschien een idee om er nu al een jong hondje bij te nemen om het verlies wat in de toekomst gaat komen, te verzachten en om dan bezig te blijven?

Dat heb ik idd wel bij mijn beide honden gehad. Mijn tweede hond kwam (toevallig hoor hoewel mijn eerste hond wel ziek was) 3 maanden voordat mijn eerste hond overleed. Mijn derde hond kwam erbij omdat de tweede hond ouder werd en ik graag wilde sporten en doen en dat ging echt niet meer bij hem. Helaas hebben hun maar een half jaar van elkaar mogen genieten toen mijn oudje (9.5 jaar) binnen 3 dagen van fit naar een hond ging die echt niets meer kon (onderzoek gaf hersentumor aan).

Nu heb ik al jaren 2 honden met leeftijdsverschil en hoop van harte dat ze niet tegelijk gaan. Lijkt me vreselijk zonder honden te moeten leven hoewel er zo ontzettend veel herplaatsers zijn dat het nooit lang zal zijn dat ik zonder zou zitten

**Geplaatst**: 07-02-14 19:52

Geplaatst: 07-02-14 19:52

Ik weet precies wat je bedoelt. Drie jaar geleden is onze hond plotseling overleden en daar heb ik zo verschrikkelijk veel verdriet van gehad, onvoorstelbaar. Daarna zijn er wel weer honden gekomen, maar het verlies van hem heeft me heel bang gemaakt om weer een hond te verliezen. Als ik er aan denk dat mijn kleine wijffie Pebbles ooit zal sterven, kan ik daar serieus beroerd van worden.
Toch ga je er over heen komen als het zo ver is. Het zal moeilijk zijn, vreselijk zelfs, maar je komt er overheen.
Wij hebben trouwens meteen een ander hondje opgehaald toen onze hond overleed en dat heeft mij heel erg geholpen.

Nomineer dit bericht ×