Allereerst enorm veel sterkte!
Ik denk dat je vooral in begin alles maar gewoon even moet laten komen zoals het is..
Wil je er over praten, huilen, schreeuwen, schrijven etc... Doe het gewoon. Je hebt een half leven met hem gedeeld, hij had daarbij ook nog eens symbolische waarde toen je vader overleed..
Bedenk je wel dat je voor een dier veel betekent hebt door het een goed leven te bieden en een waardig einde. Mocht je er troost bij hebben zoek desnoods een (dieren-)medium op.
Je kleine maatje zou nooit gewild hebben dat je je verloren voelt zonder hem. Haal troost en moed uit de jaren die jullie gehad hebben en ga op je eigen tempo en gemakje weer verder
Hier is het vaak een gevoel van 'opluchting' zodra ze overleden zijn: geen mogelijk lijden meer, geen beperking meer door een lijfelijk lichaam.. En dat terwijl ik er zelf ook nog niet eens van overtuigd ben dat er meer is na de dood ofzo. Maar het feit dat ik er álles aan gedaan heb om ze het 'bij leven' zo goed mogelijk naar de zin te maken en het lijden zo kort mogelijk te hebben gehouden geeft hier (gemoeds-)rust.