Geplaatst Ik moet even wat van mezelf afschrijven...
Paar weken geleden heeft de dierenarts vastgesteld dat mijn hond Nestor spondylose heeft (beginnend stadium).
Afgelopen Zondag zijn we wezen wandelen op de Veluwe, en wandeling van 9km, maar omdat dit gewoon rechtuit wandelen is leek ons dit geen probleem.
Verder sjouwt hij graag rond met stokken, daar is hij helemaal wild van, dus dat heeft hij dan ook gedaan.
Gisteren was hij plots niet lekker, rugpijn noem maar op dus rustig aan gedaan.
Vanmorgen toch maar extra pijnmedicatie gaan halen, hij krijgt niet dagelijks pijnmedicatie omdat ons verteld is dat dat nog niet hoeft.
Hoe dan ook, hij lag hier lekker te slapen, en ineens wil hij opstaan, maar kan dat niet meer !!! Hij valt voorover zo op zijn snuit, meteen schiet ik in paniek naar hem toe, zijn poten zijn volledig slap en opstaan gaat niet meer.
Die angst in zijn ogen...brrr.... ik dacht echt " nu ga ik hem verliezen....hij heeft een hersenbloeding ! ", alles hier laten vallen, samen met mijn vriend Nestor opgetild en in de auto gelegd, met een noodgang zijn wij naar de dierenarts gereden en werden meteen geholpen.
Bij de dierenarts kon hij weer staan gelukkig, na enig onderzoek blijkt het een aanval te zijn geweest van de spondylose, waardoor een zenuwbeklemming is ontstaan in de rug/nek en zo een tijdelijke verlamming tot gevolg had.
Nu "voorlopig" dagelijks rimadyl (deze dierenarts zei vanaf nu altijd dagelijks pijnmedicatie, maar dat bespreek ik nog wel met mijn eigen dierenarts).
Verder per keer max. een half uur wandelen en spelen met de bal/stok tot het minimum brengen was het advies.
Ik ben me werkelijk rot geschrokken, en mijn vriend ook !! Ik kon amper de vragen beantwoorden van de dierenarts, ik was het volledig kwijt
Gr
