Geplaatst deze dag is er helaas wat anders uit komen te zien dan gepland. Ik probeer het verhaal zo goed mogelijk op te schrijven om mijn ei kwijt te kunnen.
Onze hond, Sisa is op dit moment 10 jaar en heeft sinds een tijdje problemen tijdens het loops zijn. Dit was al vaker en ze knapte steeds weer op. Ze ging spugen, ze had diarree en ze spuugden veel. Ook was ze lusteloos, sprong niet meer uit de mand en wandelen was niet te doen. Maar het werd erger en erger. Ik probeerden mijn ouders steeds over te halen naar de DA te gaan, maar ze wouden het nog even aanzien. Tot vanochtend, mijn moeder kon het niet meer aanzien en ze belden naar de dierenarts. We hadden om half 3 een afspraak en Sisa kon de auto niet in het uit komen. In de wachtkamer ging ze gelijk liggen en reageerde niet op de grote hond die binnen kwam terwijl ze daar heel bang voor is. Na een tijdje moest ze spugen en in de behandelkamer ook. (''Ahh, ik zie het probleem al
). Na dat we ons verhaal hadden gedaan, was de DA al bijna zeker van een baarmoeder ontsteking. Om dat zeker te weten moest ze een echo maken. Ook werd er bloed afgenomen om te kijken hoe het met haar nieren waren. Daar reageerde ze niet op. Als het met haar nieren slecht ging, was het einde verhaal. In de behandelkamer slikte ik mijn tranen steeds weer in. We moesten haar dus achter laten. Buiten kwamen de tranen. Als de DA meer wist, zou hij bellen.Om afleiding te zoeken ging ik Eclair wassen. Maar toen ik de beentjes had ingesopt en de manen, belde mijn moeder. We moesten er heen. Ik heb hem snel uitgespoeld en ''droog'' gemaakt. Snel in de auto gesprongen en mijn moeder vertelde hoe en wat. Sisa was er slecht aan toe en als ze zouden opereren had ze 80% kans op goed herstel en 20% kans op nierproblemen. (Veel drinken en veel plassen.) Mijn vader wou haar laten inslapen maar ik wou dat zeker niet! De kans is groter dat ze er goed uitkomt. Mijn moeder moest beslissen. Daar aangekomen mochten we naar Sisa. Bij de kennel aangekomen lag ze net als de hond naast haar die een spuitje met medicijnen had gekregen lekker te slapen. Toen ze ons opmerkte ging haar staartje een beetje op en neer en dat was voor mijn moeder de doorslag, we wouden het proberen. We hadden haar er even uitgehaald en lekker geknuffeld. Huilen deed ik nog steeds. Haar buikje was al kaal en ze had al een infuus.
Vanavond wordt ze geopereerd en morgen ochtend mogen we haar ophalen. Ik hoop zo dat ze er goed doorheen komt
..
Ze krijgt op dit moment antibiotica toe gediend om te hopen dat haar buikvlies niet verder gaat ontsteken.