als je alles hebt gelezen.Het (letterlijk) lijdend voorwerp in deze is een Friese Stabij reu van een jaar en een maand of 3.
Deze hond is van familie van ons en het gaat eigenlijk vanaf het begin, naar mijn mening, al niet goed daar met de hond.
De eigenaar heeft een melk/vleesvee bedrijf met koeien en schapen. Hij is dus altijd heel druk en heeft eigenlijk (veel) te weinig tijd om in de opvoeding en africhting van de hond te stoppen. Inmiddels is het is zoverre geëscaleerd dat hij overweegt de hond in te laten slapen.
Wat is er dan aan de hand zul je denken? Vanaf pup af aan is de hond onvoldoende gesocialiseerd en daar zit denk ik het grootste probleem. Hij zat standaard alleen in de donkere schuur aan het achterhuis. Daar had hij niets, behalve in de winter de koeien. Verder werd hij alleen met melken meegenomen 'naar achteren' waar hij vastgebonden werd voorin de stal. Andere dingen werden en worden er niet met hem gedaan, hij krijgt zijn eten en hooguit een schop (bij wijze van) als hij iets doet wat niet mag.
Ik heb al een paar keer eea daarover gezegd, maar nee, zoiets gaat met boeren verstand en hij moet het maar gewoon doen zoals het hem aangeboden wordt. Ok, prima..en nu zit hij dus met een 'probleem' waar hij vanag wil.
De eigenaar had graag een erfhond gehad, maar dat is dus onmogelijk, want hij loopt weg. Imo niet gek, want die hond heeft ook totaal niets om voor bij zijn baasje te blijven. Op dit moment zit hij werkelijk waar de hele dag vastgebonden in een donkere schuur, vanwege het weglopen. Hij blijkt inmiddels ook redelijk agressief te zijn, zeker als hij zijn voer krijgt.
Zoals ik het aflees aan de lichaamstaal van de hond, is hij vooral erg bang en onzeker en doet hij daardoor lelijk naar mensen. Of hij echt een angstbijter is, weet ik niet.
Spelen kent hij niet, dat is nooit met hem gedaan.
Enerzijds snap ik de overweging van de eigenaar om de hond in te slapen wel, hij is zelf eigenlijk oud en versleten en ziet er geen gat in om er nog energie, tijd (en zeker geen geld) in te stoppen. Wellicht is de hond dus dood wel beter af, geen gezeul naar een asiel en nog 10 andere huizen, ivm zijn probleemgedrag.
Nu is dat inslapen iets wat ik met mijn tere zieltje niet kan verkroppen, zeker niet met zo'n jonge hond waarbij het nog niet eens geprobeerd is, Dus na overleg hebben wij aangeboden de hond bij ons te nemen en te kijken of er nog wat van te maken valt. Klein puntje is dat we zelf al een behoorlijke beestenboel hebben, waaronder een hond die niet altijd even leuk is naar andere honden. Hoe dit gaat uitpakken is dus even afwachten.
De reden dat we het toch hebben aangeboden, is dat we iig de ruimte voor nog een hond, hij kan de eerste tijd in de stal bij de paarden en dat is immers ook wat hij gewend is. En ik hoop dat er met structuur, aandacht en consequent zijn toch nog verbetering kan optreden. Ik vind het ook zo jammer dat hij op jonge leeftijd niet gewoon aan vanalles is blootgesteld om hem goed te socialiseren en ik vraag me af in hoeverre dat ook nog kan goedkomen.
Anderzijds heb ik toch een twijfel, wij gaan het probleem van een ander ons probleem maken. Is het wel verstandig om dit überhaupt te proberen. Hoe gaan we het aanpakken en wat is wijsheid in deze?
Zijn er hier toevallig mensen met een soortgelijke ervaring of met tips hoe wij dit het beste kunnen aanpakken, iets waar ik natuurlijk al wel over heb nagedacht, maar zoveel mensen weten meer dan 1 en van sparren wordt je niet dommer. En of het überhaupt verstandig is om hier aan te beginnen.
