Geplaatst 
Cuba is bij ons gekomen via mijn beste vriendin Mel, die op een goede dag met de mededeling kwam dat haar zus een nieuw huisje zocht voor haar hondje. In een lolletje zei ik dat ze het maar aan mijn vader moest vragen, en in een lolletje deed ze dat dus ook. Totaal onverwacht streek mijn vader met zijn hand over het hart en na enig overleg met mijn moeder mocht Cuba komen, op voorwaarde dat Havanna er niet nadelig door zou worden beïnvloed.
En zo kwam het Toy Yorkie, 10 maanden oud en vele malen eigenwijzer dan ze groot is.. Iets te verwend door haar baasje en daardoor lichtelijk onopgevoed, maar wel erg grappig en vrolijk. Het toeval wil dat zij in Spanje is aangeschaft en zo hebben wij nu dus twee immigranten in huis.
Mijn vader en Cuba kunnen het inmiddels bijzonder goed met elkaar vinden, net als Havanna en Cuba.
Sinds de komst van Cuba is Havanna met sprongen vooruit gegaan. Ze leren van elkaar, die twee, en Cuba is zo vrolijk en dapper dat ze Havanna meer zelfvertrouwen lijkt te geven. Juist omdat Cuba erg aan mijn vader gehecht is geraakt is Havanna ook vrijer geworden naar mijn vader toe, een ontzettend belangrijke ontwikkeling.
En zo was er van de week plots een enorme ontwikkeling, een enorme stap voorwaarts..
Al geruime tijd werk ik aan het los meelopen over straat. Door op het laatste stukje naar huis stiekem de riem los te klikken probeer ik Havanna aan te leren dat ze naast me moet blijven lopen, maar de laatste tijd begon ik het wat somber in te zien.. Het kwartje leek maar niet te vallen en de enige reden dat het goed ging, was omdat het stukje te kort was voor haar om van me weg te rennen. Zou ze gewoon naar huis rennen hoor, maar enige controle van mijn kant leek hopeloos. Één keer, een hele tijd geleden, lukte het me om haar bij me te houden op een ander stuk, maar daarna slaagde ik er niet meer in op langere stukken, dan liep ze uiteindelijk toch voor me uit. Van de week echter had ze ontzettend veel gespeeld op het veld en met het zonnetje erbij was ze toch best moe geworden. Op het eerste stukje naar huis merkte ik al dat ik zonder druk op de lijn controle over haar had, dus ik besloot haar bijzonder vroeg al los te klikken en het gewoon te proberen….met succes! Zodra ze iets verder voor me uit ging gaf ik een stemcommando en reageerde ze zowaar! Hoewel ik uiteraard ontzéttend trots en blij was, dankte ik het toch vooral aan de vermoeidheid. Bovendien was ze op het veld erg gehoorzaam geweest en had ze misschien gewoon een goede dag.
Van de week was ze verschrikkelijk eigenwijs… Oost-Indisch doof, uitdagen, gek doen… Van echt luisteren was nauwelijks sprake. Misschien was het wel juist daarom dat ik haar bijna aan het begin van de straat alweer losklikte, om te testen of ze ook zou luisteren terwijl ze zo energiek en eigenwijs was of dat het eerder deze week inderdaad door de vermoeidheid was geweest. Groot was mijn verbazing dan ook toen ze zich zonder enig probleem liet controleren. Ze lette op mij, luisterde naar mij….heeft geen stáp verkeerd gezet! Wat ben ik trots! Dit is zó’n enorm grote stap in haar ontwikkeling… Er is een kwartje gevallen, ze lijkt begrepen te hebben dat ze mét mij loopt. Waar het eerder puur handigheid was dat ik naast haar thuis kwam, was er nu eindelijk dan sprake van die onzichtbare verbinding, dat waar ik zo lang mijn best voor heb gedaan met haar.
Deze week ben ik zelfs al een paar keer een half blokje om geweest.....los! Tranen in mijn ogen van ontroering, zo'n speciaal moment. Zo'n dingetje waarvan je niet eens meer durfde te hopen dat het ooit mogelijk zou zijn.. En dan ineens toch!
Ze trekt ook steeds meer naar me toe, er is een bepaald vertrouwen ontstaan, een overgave. Er is iets veranderd en dat uit zich in zulke kleine dingen dat ik ze waarschijnlijk niet eens kan verwoorden, maar het ís er.
Van Spaanse asielhond
Naar Nederlandse huishond
Er wordt wel gezegd dat ”je krijgt niet altijd de hond die je hebt gewild, maar de hond die je nodig hebt”. Met Havanna heb ik beide gekregen.
