Geplaatst Mijn vriend wist voordat we gingen daten al dat ik een dierenvriend was, gek op honden en dat ik later een hondenschool als hobby naast mijn fullitme baan wilde hebben. Hij wist hoe belangrijk honden in mijn leven zijn geweest, nog steeds zijn en dat ze ook zo belangrijk zullen blijven.
In het begin van onze relatie maakten we er grapjes over (zoals bijvoorbeeld: ''Het is maar goed dat je niet allergisch bent, want anders was dit noooit iets geworden!'' )
Uiteindelijk hadden we besloten om een hond te nemen, niet direct maar binnen een bepaalde tijd. Maar toen begonnen zijn twijfels weer op te spelen en daarom zijn we bij een fokker gaan kijken om informatie in te winnen en om te kijken hoe hij zich zou voelen bij een nestje herderpups.
Zijn reactie: 'Die puppies waren wel lief, maar het STONK er en al die HAREN en bladibladibla'. Conclusie: hij wil geen hond, nu niet, nooit niet. Hij kan het niet aan, zegt hij. Het was bijna uit, maar toen heeft hij uiteindelijk gezegd dat we het gaan proberen, alleen nog niet nu (wanneer wel weet hij/weten wij nog niet, maar dat is ook niet van belang. Het hoeft niet nu al, ik kan nog best een aantal jaren wachten). Echter kwam hij laatst een natgeregende hond tegen die gigantisch stonk (logisch als een hond nat is) en sindsdien is hij er weer helemaal klaar mee.. Hij weet 99% zeker dat hij het niet kan handelen, leven met een hond in huis... Daarnaast is hij bang dat de hond een kind of mens zal bijten. Het maakt niet uit dat ik dan zeg dat dat met opvoeding te maken heeft, hij wil het gewoon niet. Hij vertrouwt ze niet.
Alles klikt tussen ons, op alle fronten, we hebben het leuk samen, we lachen, we genieten, we vullen elkaar aan, we passen perfect bij elkaar, maar dit 'hondenprobleem' is wel echt een ontzettende big issue.. Een leven zonder honden? Ik? Iedereen zou me voor gek verklaren, want iedereen (familie & vrienden, zelfs de familie van m'n vriend) weet dat dit een van de belangrijkste dingen in mijn leven is. Het is net zoals iemand me zou verplichten mijn paard te verkopen of te stoppen met paardrijden.. Soms denk ik: 'Man, hij moet echt ophouden met zich zo aan te stellen en zich er gewoon over heen zetten. Je kunt het bij voorbaat al opgeven, of je kunt het een kans geven en dan kijken hoe het loopt. Uit elkaar gaan kan altijd nog'. Maar aan de andere kant vraag ik me af: Moet ik mijn grootste droom opgeven voor hem? Ik zal voor altijd spijt hebben, en dat weten we allebei. Daarom wil hij het zo graag proberen, maar hij durft het niet en zegt voordat we het uberhaupt gaan proberen al dat het toch niks wordt..
Ik hoef niet per se nu al een hond, over twee, drie of vier jaar is ook goed. Maar mijn hele leven zonder, nee.. Dat kan ik echt niet! Hoe gaan wij een tussenweg vinden? Hoe gaan we dit oplossen? We hebben het al gehad over een weekendje op een hond passen, eerst wilde hij dat wel maar nu wil hij dat ineens niet omdat hij dan liever meteen aan een eigen hond begint. Maar een eigen hond wil hij ook niet. En die fokker, nouja dat was dus ook geen succes helaas..
Heeft hier wel eens iemand in dezelfde situatie gestaan? Hoeft niet per se met een hond te maken te hebben, met een ander huisdier (kat, paard, etc.) mag ook. Het komt in principe op hetzelfde neer. Hoe hebben jullie het opgelost? Zijn jullie nog steeds samen? Stel ik mij aan?
respect als je alles hebt gelezen
. 
. Uiteindelijk hebben we dus ons perfecte hondje gevonden, met de afspraak dat IK ervoor zorg en ermee loop etc. Nu is hij er helemaal gek mee, hoewel hij haar nog steeds nooit uit eigen beweging zou uitlaten. En vorige week heeft hij zelf nummer twee mee naar huis genomen vanuit zn praktijk, toen de eigenaresse er niet meer voor kon zorgen (en geloof me, dit hondje voldoet NIET aan zijn eerdere 'eisen') 
