Geplaatst 
Meet Cuba, een Yorkie van nu 10 maanden oud.
Vorige maand kwam mn beste vriendin met de mededeling dat haar zus dit kleine ukje had besloten weg te doen. Cuba was meegenomen uit Spanje uit de dierenwinkel door zus en haar vriend. Echter is de relatie nu al een tijdje over... Cuba werd geplaatst bij een tante die meerdere Chihuahua's had, maar bleek angst te hebben voor kleine kinderen en aangezien daar vaak kinderen over de vloer kwamen moest Cuba daar weg.
Cuba was hier al eens een paar keer geweest toen mn vriendin op haar paste en toen zij mn vader vertelde dat ukkie een nieuw huisje zocht, kwam dat hele kleine hartje van hem toch weer naar de oppervlakte. Er werd overlegd met mams, die op beestengebied toch al niet veel te vertellen heeft (
) en er werd besloten dat we het een tijdje gaan proberen, mijn Havanna mocht namelijk er niet onder lijden. We zijn nu bijna 2 maanden verder en Cuba blijft.
Het is een ontzéttend grappig hondje, maar oh oh oh wat is ze slecht opgevoed. Als het een grote hond was geweest had ze denk ik al over de eeuwige groene velden gehuppeld, want ze wil gerust naar de kuiten happen van mensen die ze niet kent. Verder was ze maar half zindelijk. Omdat haar baasjes haar steeds echt vingen om de riem om te doen heeft ze daar een enorme antipathie tegen ontwikkeld en is ze was schuw van handen, al gaat dat wel al beter. Inmiddels gaat ze woest keffen als we met de riem aankomen, ze rent in ieder geval al niet meer weg. Feitelijk zit er gewoon geen opvoeding in.
De eerste week hier sliep ze staand, ze snapte niet dat ze ook ergens anders dan op de bank of op schoot kon slapen. Inmiddels kruipt ze meestal bij Havanna op het kleed, soms echter stort ze staande in slaap of gaat ze alleen met de voorpootjes liggen. Mega-grappig om te zien, dat dan weer wel
Ze gaat er dan echt lekker voor liggen, rommelt een paar keer met dat koppie om een plekje te vinden.....alleen dr kont steekt nog in de lucht 
Havanna is.....fenomenaal. Ik maak me echt geen zorgen over als ik ooit kinderen krijg, want wat ís ze lief voor Cuba. Die kleine springt tegen haar op, bijt in haar poten, keft naar haar...en Havanna accepteert alles met een oh zo zachte blik en houding. Corrigeert wel hoor, als Cuba echt te ver gaat. En op het veld als ze los zijn......pakt Havanna haar moment van wraak
Mn vader is inmiddels helemaal dol op ''zijn kanjer'' en dweilt zo nu en dan al spelend met haar over de grond. Met Havanna is het nooit helemaal goed gekomen, dus ik ben ontzettend blij voor hem dat hij in Cuba een vriendinnetje heeft gevonden. Voor ons is het simpel; Havanna is mijn hond, Cuba is papa zn hond.
Maar wat is ze grappig... Ben je gedeprimeerd, hoef je alleen maar een uurtje naar die uk te kijken. Die stuitert zo blij door het leven!
We zijn in ieder geval, ondanks het totale gebrek aan opvoeding, heel blij met onze nieuwe aanwinst!
Aan de andere kant; Havanna kwam hier heel erg getraumatiseerd, dus wat dat betreft is zo'n klein dominantje toch makkelijker te heropvoeden dan een angstige hond. Mn vader gromt gewoon zo nu en dan terug (en hij kan best indrukwekkend grommen