Geplaatst Ben vanmiddag nadat ik van school thuis was, met mijn vader en opa met de hond naar de dierenarts geweest.
Wij hebben een west highland white terrier die op dit moment al 11 jaar is. Zoals jullie misschien weten is dit ras heel erg bekend om mankementen, wat vooral betreft met de huid.
Onze hond, April, heeft dit mankement ook, en al zo érg dat ze zich heel veel zat te krabben en dat ze zich zelf wel eens open krabde. Ze heeft nu op dit moment een plek, waar nooit meer haar aan zal groeien. Ze heeft hiervoor pilletjes gekregen en regelmatig een spuitje, voor de jeuk, wat héél goed hielp!
Sinds 1 maand geleden begon ze érg veel te drinken (zeker 7 a 8 volle drinkbakken was voor haar NIKS per dag) en moest ze heel vaak plassen (zo om het uur/anderhalf uur, er kwamen dan ook liters eruit). Wij hadden dit opgezocht op internet en kwamen we uit op de ziekte van Cushing. Alle symptomen, maar dan ook écht alle waren zeker weten vergelijkbaar met mijn April. We gingen haar ook minder pilletjes voor de jeuk tegen te gaan geven, in de hoop dat dit misschien wat zou verminderen, het kon natuurlijk door de pilletjes eventueel komen!
Ze is natuurlijk al een wat oudere hond, zeker voor dit ras. We merkte ook aan haar op dat ze wat dementer begon te worden. Als ze bijvoorbeeld naar buiten wou, we deden de deur open, en liep gewoon weer weg van de deur. Alsof ze niet wist wat ze wou. Vaker als ze buiten was, stond ze gewoon 3 minuten lang op een plek te kijken, alsof ze niet meer wist wat ze moest. Ze was ook heel erg achteruit gegaan kwa bespiering. Ze begon hele ingevallen flanken te krijgen, dit lazen we ook als symptoom van Cushing.
Nu waren we dus vanmiddag bij de dierenarts. De dierenarts voelde aan haar buik en zei dat het ook eventueel de lever kon zijn, die te groot was, dat dacht hij te voelen namelijk. Wij vroegen natuurlijk wat we het beste konden doen. Daarop kregen we antwoord dat, of hij prikte bloed voor te kijken of er wat met de lever was, of hij kreeg van ons een buisje met urine om te kijken of het de ziekte van Cushing was.
We vroegen aan de dierenarts wat hij zou doen als het zijn hond was en zei meteen bloed prikken.
Nou zo gezegd, zo gedaan. Hij kwam met het scheerapparaat en scheerde een stukje haren weg op de poot van April. Hij zei al meteen dat het een arm hondje was ivm de huid die ze had nadat hij zag hoe de huid was zonder haren. Wij schrokken hier ook tamelijk van, omdat ze best lange haren heeft aan de poten hebben wij dit niet zo goed kunnen zien. Ze kreeg immers ook altijd speciale shampoo, ook via de dierenarts voor geschreven. Haar huid op haar rugje was niet zo erg eraan toe als dat van de poten, dus daar schrokken wij ENORM om, en waren al bang ervoor dat er geen goed nieuws uit kwam.
Dierenarts bloed geprikt, en wij gingen in de wachtkamer zitten. Wat duurde dat lang zeg...
Toen ging eindelijk de deur open en vroeg de dierenarts of we naar binnen kwamen. (hij keek al niet zo blij)
Eenmaal in de kamer zei hij inderdaad dat hij slecht nieuws had. Uit het bloed was gebleken dat haar lever ENORM laag was, echt abnormaal laag zei die, en ze ook ENORME suiker had, echt enorme suiker had, daar schrok hij zelfs van!
De tranen kwamen natuurlijk al op mijn wangen te staan... want ik wist dat dit géén goed nieuws was.
Hij zei namelijk dat aan de lever eventueel wel wat gedaan kon worden door middel van medicatie, maar deze medicatie was prednison en als zij deze medicatie ging slikken had dat gevolgen voor de suiker, omdat deze pillen niet samen konden met de suiker die ze erbij had. Dus ze zou elke keer blijven schommelen.
Wij vroegen natuurlijk weer aan hem, wat zou u doen? Wat kunnen wij verwachten? Wat moeten wij doen?
En daar kwam natuurlijk het antwoord op waar we allemaal niet op gehoopt hadden.... Hij zou haar in laten slapen.
Ik natuurlijk aan het janken... Daar stond je dan, met je trouwe vietvoeter naast je, huilend op de knieën bij je hond.
Wij hebben haar wel besloten om haar nog mee te nemen naar huis, dit omdat ik nog een zusje en een zus heb, mijn moeder, opa en oma, die zouden ook graag afscheid van haar willen nemen.
We hebben besloten om haar begin volgende week in te laten slapen, en heb de taak op mij genomen dat wanneer de spuit komt, ze in mijn armen ligt. Dit vanwege het feit dat wanneer ik dit niet doe, ik weet dat ik daar later spijt van ga krijgen. Het liefst wil ik haar thuis in laten slapen in haar eigen vertrouwde omgeving, omdat het altijd een hond is geweest dat wanneer we op vakantie gingen en ze ging mee, ze heel erg heimwee kreeg. Zó erg dat ze zelfs niet meer at of dronk. Maar jammer genoeg hebben wij geen honderden euro's, om bijvoorbeeld een individuele crematie te houden. Dit omdat volgende week mijn opa en oma 50 jaar getrouwd zijn. Mijn zus gaat trouwen en heeft een vrijgezellenfeest. Dat kost natuurlijk ook een kapitaal.
April heeft het bij ons héél goed gehad, er is altijd goed voor haar gezorgd geweest en is ook altijd een hele lieve hond geweest van pup tot nu.
Wij wouden haar eventueel in de tuin bij ons begraven, omdat ik gewoon de enge gedachte niet in mijn hoofd kan hebben dat ze daar met andere honden wordt gecremeerd en daarna als ''stront vuil'' weg is. Ik had opgezocht dat dit eventueel kon, iemand daar ervaring mee?
Maar echt, ik koop nooit meer een hond van zo'n slechte kennel. Je kunt ze eigenlijk ''broodfokkers'' noemen. Had laatst een serie van Cesar Millan, de hondenfluisteraar gezien, met zijn programma dog whisperer breeding cruelty. Maar mensen, koop aub geen hond van zo'n slechte kennel, of dat je denkt dat je daar een hond mee redt! Je red er juist GEEN hond mee, omdat de hond die jij koopt, daar komt dan juist een plek weer vrij bij de kennel voor een nieuwe puppy, zo doende blijven ze door fokken! Als je écht een hond wilt helpen, ga dan naar het dierenasiel, daar zitten honden die echt hulp nodig hebben!
We willen haar dus begin volgende week laten in slapen, het zal heel moeilijk voor mij worden, omdat ik deze hond bij me had terwijl ik als klein kind opgroeide, naar de meid zoals ik nu ben. Zij heeft in mijn belangrijkste periode gezeten, ze was er voor me als het even weer tegen zat, zij was diegene die naar me luisterde!
Jammer genoeg heb ik ook 2 weken geleden te horen gekregen dat mijn vader ook waarschijnlijk niet meer oud zal worden... Er is een scan gemaakt moeten worden en deze gaf de antwoorden dat alle aders in mijn vader zijn lichaam, de beschermlaag die erom heen zit bros aan het worden zijn. Dit betekend dat de aders sneller kunnen knappen, en dat wanneer het gebeurd, het gebeurd is....
Het zit me even allemaal niet mee...
Sorry voor de type fouten, het is ook waarschijnlijk een lang verhaal geworden, maar dit lucht me écht even op.
