Geplaatst 
Wij hadden vroeger thuis al altijd honden, we hebben schotse collies gehad, een cockerspaniel, een golden retriever en nadat ik huis ging kwamen er nog twee engelse bullen en een franse bul. Alle honden zijn bij ons oud geworden en er is geeneen weggegaan, niet allemaal kwamen ze als pup, er zaten ook herplaatsers bij.
Het beste herinner ik mij nog de golden retriever, die kwam toen ik een jaar of negen was en overleed toen ik al uit huis was, hij was toen ruim 14 jaar. Een geweldige hond was dat, super lief en ik zeulde hem dan ook als kind overal mee naar toe, mijn hele jeugd was hij mijn beste vriendje, een betere gezinshond kon je je niet wensen. Van kind af aan ben ik al gek op dieren en met name op honden, als puber was ik dan ook fel tegen bv de pittbul wet en hield daar een spreekbeurt over en wist toen al, dat wanneer ik groot was er zo'n hond zou komen!
Dat gebeurde (een soort van) ook, mijn eerste hond werd een Amerikaanse stafford, netjes bij een fokker vandaan en van pup af aan gekregen, ondertussen is hij haast 14 jaar oud en mijn allessie, ik kan me een leven zonder hem niet indenken, super hond, vooral toen hij ouder werd, als jonge hond werd ik er weleens gek van, zo druk en enthousiast als er visite kwam, luisteren was ook niet zijn sterkste kant ondanks de cursussen en spelen met andere honden was hij veelste lomp en onbehouwen voor, al heeft hij nooit lelijk gedaan tegen een andere hond. Nu is het een oude sul, een schat. Overigens was hij geweldig met kinderen en ook met mijn katten ging het altijd super goed. Er kwam nog een andere stafford, mishandeld ergens weggehaald, wordt nu 12 jaar, ook een moppie, erg onderdanig maar fel naar katten buiten en aan de riem ook fel naar andere honden, tevens kon hij altijd slecht alleen zijn, heeft alles gesloopt wat ie tussen zijn tanden kreeg en blafte en piepte de hele boel bij elkaar
Deze hond luistert wel echt perfect, is altijd de pineut bij andere honden (alle honden die hij kent is hij lief voor). Tevens ook altijd erg druk geweest maar ook op hem ben ik stapelgek, wordt nu ouder en is ook lekker rustig ondertussen.Toch begin ik niet meer aan staffords, vooral omdat ze zo druk zijn, je veel met ze bezig moet zijn, erg consequent moet zijn en mensen je vaak scheef aankijken, geen zin meer in. Daarbij bestaat er nooit meer een stafford die mijn oude lobbes kan evenaren natuurlijk
Ik heb ook een chihuahua van negen jaar oud, vanaf pup al bij me, een schatje, heb je nooit last van, hoor je nooit, is altijd lief, weinig over te melden, geweldig ras ondanks dat ze zo klein zijn!!!
Vorig jaar verhuisde ik naar een boerderij en kwam er nog een hond bij, een hond uit het asiel, een kruising van het een en ander, ik denk zelf een fila gekruist met een mechelaar o.i.d. De leeftijd is niet helemaal bekend, ze schatte haar rond een jaar of zes / zeven, nooit een dag spijt van gehad, wat een heerlijk dier, zo lief, luistert goed, is waaks, geen sloper, altijd vrolijk, wel wat lomp en druk maar ach dat geeft hier niet, ze kan lekker naar buiten wanneer ze wilt.
Afgelopen winter kwam er nog een fila brasileiro bij, dit ras wilde ik al heel lang hebben maar had er niet de ruimte voor en nu dus wel. Een leuke pup uitgezocht en flink aan de gang gegaan om sociaal te maken wat erg goed lukt, het is een heerlijk dier, harstikke lief, kijkt wel de kat uit de boom bij vreemden maar eenmaal bekend is het goed ook. Wat een verademing na staffords opgevoed te hebben, luisterd goed, is hartstikke rustig, kan los meelopen, lief met alle andere dieren en zo leuk om naar te kijken
Hij is nu zes maanden en begint wat te puberen maar dat hoort erbij, uit zich bij hem in van alles van tafel en aanrecht pakken en dan hard ermee wegrennen 
Verder eigenlijk geen gekke dingen, was super snel zindelijk, gaat overal lekker mee naar toe en gedraagd zich dan voorbeeldig!!Geen idee welke rassen mijn pad nog zullen kruisen, maar ik blijf wel bij de grotere lobbessen, daar houd ik echt van
