Geplaatst In 2001 heeft mijn vader een hond opgehaald. Een sheltie ( een kleinere vorm van een lassie hond ), wat een mooi, lief, schattig en ondeugend meneertje. Hij was al snel zindelijk en luisterde al vrij snel heel goed. Nooit mee naar een puppycursus geweest.
Hij was toen die wat ouder werd echt een hond eigenlijk voor oudere mensen, beetje hele dag slapen.. Af en toe even spelen, hihi
.Hij had ook een vriendinnetje: het overbuurhondje. Wat was dat leuk!
En.. hij kon heel goed als 'fotomodel' spelen. Daarom hebben we ook een paar fantastische foto's van hem!
Waaronder ook 1 op canvas.
Maar toen... Hij was 10 jaar en begon behoorlijk uit zijn mond te stinken naar amoniak.. We waren er 3 maand van te voren nog bij de DA geweest om zijn gebit weer te laten 'witten'.
Wij weer naar de DA en die zeiden gewoon; ach is niks aan de hand. Dus daar gingen we dan ook vanuit als de DA dat zegt.
Paar weken/maanden daarna wilde die niet meer zo goed eten als daarvoor. Wij zijn eten een beetje nat maken met water zodat het niet te hard was. Hielp helaas niet veel. Hij viel erg veel af.
We zijn uiteindelijk naar een andere DA gegaan. We waren nog niet binnen en die vrouw zei gelijk: dat zijn de nieren! Bloed afgenomen en konden we weer naar huis en wachten op de uitslag.
Een klein weekje later dacht ik, de uitslag.. Nierfalen
, we waren er al veelste laat bij want de nieren waren al zo goed als 'overleden'. Ik kreeg dat te horen toen ik thuis kwam naar een hele leuke gezellige middag en mijn avond was erg emotioneel, het eerste wat ik dacht: HIJ GAAT DOOD!.
Allemaal brokken en vlees gehaald van een 'nierdieet'.
Langzamerhand ging het toch een beetje beter leek het, waarschijnlijk allemaal oplevingen. Hij werd in al die maanden erg veel verwend, niet alleen door aandacht maar ook door lekkere stukjes vlees.
Zomervakantie, ik ging op vakantie(3wkn) de rest bleef thuis. Dat had niet veel geholpen want toen ik terug kwam: ik schrok me kapot!
Hij was inmiddels over al die maanden wel +/- 5 kilo afgevallen! Het was vel over bot en dat zag er zo vreselijk uit.
Als je met hem buiten liep dan was het: staart tussen de benen, oren naar achter en kop omlaag.
Ik vond het genoeg, hij moest niet meer lijden dit kon niet meer zo.
Nog een weekendje uitgesteld en maandag gebeld, dinsdag 21 augustus 2012 konden we er terecht.
Veel afscheid genomen en eenmaal in de auto naar de DA veel gehuild. Eenmaal bij de DA had die weer een opleving. Ik stond voet bij stuk: in laten slapen want dit is niks meer voor hem zo'n leven. Mijn vader begon te twijfelen, dat vond ik wel zo erg. Toch uiteindelijk laten inslapen. Gelukkig mochten we daar bij zijn!
Het ergste vind ik nog dat die het door heeft gehad, dat weet ik zeker!
Uiteindelijk ben ik erachter gekomen dat er nog meer honden niet optijd waren gered omdat die eerste DA zei dat er niks aan de hand was.. Mensen die ook zoiets hebben meegemaakt?
Ik heb het voor mijn gevoel wel goed af kunnen sluiten want verder kan ik er goed over praten met iedereen. Het van me afschrijven valt me wel zwaar.
Hij is 11 jaar oud geworden en heeft een geweldig topleven gehad!
Ik mis hem ontzettend, maar ben erg blij dat hij mijn maatje was!
Nog een foto: http://i46.tinypic.com/242za74.jpg
