Toen ik een twaalfjarig meisje was, kochten mijn ouders een hond om het bedrijf te bewaken.
Het werd een tervuerense herder. Een waakhond werd ze nooit. Ik heb nog nooit zo'n grote allemansvriend gezien.
Je kon ermee spelen, ze was lief en luisterde goed en werd aldus gauw mn beste vriend.
Ze is nu tien en heeft hiervoor nooit wat gemankeerd, behalve voor haar inentingen en een sterilisatie kwam ze nooit bij de dierenarts.
Tot nu. Ze is nog altijd een jonge, fitte hond, maar we zagen 2 weken geleden een knobbeltje aan haar staart.
Direct naar de dierenarts. Daar aangekomen nam hij een punctie en besloot dat we 90% kans hadden dat het goedaardig was en hij zou het weghalen, ze kon nog wel 4 jaar mee.
Een week later ging ze er 's morgens heen voor de operatie. Hij voerde eerst nog een echo uit en belde ons meteen, het kwam niet meer goed, hij kon niets doen. Ze had uitzaaiingen op haar lymfeklieren. één was al onherkenbaar geworden. Dan schrik je wel even, amai wat heb ik gehuild. Mijn lieve enthousiaste hond, jong van geest en lichaam was ten dode opgeschreven. Toen hij hoorde dat ze nog nergens leek last van te hebben, mocht ze mee naar huis. We moesten hem wel beloven dat we ze kwamen brengen als ze pijn leek te hebben.
Hij gaf haar enkele dagen, misschien weken, maar kon het niet precies zeggen.
Ze krijgt nu 40 mg cortisone op een dag om de zwelling te minderen en we smeren tea tree op de plek zodat ze er niet aan likt, dit doet ze ook niet.
Nu ben ik op zoek naar ervaringen met kanker bij honden.
Kunnen wij nog meer doen voor haar?
wat is de ervaring met cortisone hiervoor?
Zijn er volgens jullie nog wel behandelingen mogelijk of zaken om haar langer pijnvrij te houden? (wij willen het niet nodeloos rekken, maar deze hond is nog zo levendig)
Zijn er tips om haar op gewicht te houden, ze is sinds het abces wat mager?
het gaat om deze hond, haar naam is Baja:


