Geplaatst Situatieschets:
Paps, bijna 66 jaar oud, eigenwijs, koppig... Enorme hondenliefhebber, ervaring met training van normale (!) honden. Donkere uitstraling, aanwezige en dominante energie. Nooit een probleem geweest, dieren zijn altijd gek op hem. Behalve Havanna dus.
Havanna, 3 jaar oud, Spaanse schone. Een jaar geleden nog een zielig hoopje, stuitert inmiddels al heel blij in de rondte, zitten in het staartje denk ik. Was echt behoorlijk getraumatiseerd.
Toen we haar net een week hadden schoot ze de deur uit, hierbij heeft mn vader haar geprobeerd te pakken en greep haar in haar lies, waarop ze mn vader beet. Paps viel met een hoop bombarie, Havanna 1,5 dag vermist geweest. Toen ze terug was heeft mn vader haar een tijdje links laten liggen, weet niet of hij nu boos was op haar of op zichzelf maar het schoot iig niet op.
Inmiddels komt Havanna wel bij hem als hij zit, dan is het ok. Verder heeft ze nog steeds een bepaalde angst voor hem. Mn vader ''plaagt'' honden altijd een beetje op een leuke manier, op zich echt niks mis mee, maar bij Havanna was dit in het begin gewoon niet slim. Ik heb mn vader volkomen overschat in zijn capaciteiten om ook deze hond op de rit te krijgen en ik durf te beweren dat Havanna is waar ze nu is door mij. Heb hier natuurlijk wat adviezen bij gebruikt van paps, maar over all... Hij begrijpt heel duidelijk niet wat ze nodig heeft. Op zich geen probleem, het is mijn hond en niet de zijne, ware het niet dat ik nog gewoon thuis woon. Ik vind het voor zowel paps als voor Havanna sneu dat ze niet met elkaar op kunnen schieten en zou hier héél graag verandering in zin.
Maar; paps wil niet naar me luisteren. Hij laat haar 's ochtends altijd uit (en met plezier hoor) en doet dan precies wat ik niet wil dat hij doet. Geeft op straat alle lijn (ze loopt aan een heeeel lange lijn), bij de oversteek naar het veld mag ze ook gewoon vooruit.. En ik me maar afvragen waarom ze zo trekt soms op dat punt. We zijn in een stadium dat het in mijn ogen heel erg belangrijk is dat Havanna onder appel komt te staan en het is juist zo belangrijk dat we allemaal hetzelfde doen. Heb ik overigens verdorie zelf van mn vader geleerd! Ik communiceer heel veel over hoe ik Havanna train, daar ligt het niet aan.
Begin van het jaar zijn we op zijn initiatief bij een door hem gekozen gedragstherapeute geweest, naast wat nieuwe tips bevestigde zij eigenlijk aan alle kanten wat ik al deed. Ik hoopte dus dat mn vader het van háár wel aan wilde nemen. Zij heeft ook nog benadrukt dat Havanna op straat gewoon kort aan de riem moest lopen.
Havanna kan inmiddels bij mij los op het veld, dat gaat hartstikke goed. Mn vader wil dit ook graag doen dus gisteren hebben we het samen even geprobeerd, met lekkers
Eerder deze week met mams ook gedaan, dat ging best heel goed. Bij paps komt ze dus niet 
Toen ik merkte dat ik haar aan het ''kwijtraken'' was heb ik meermaals aangegeven dat ik haar wilde aanlijnen, maar mn vader vertikte het om me de riem te geven. Omdat ik al eerder heb gemerkt dat mijn intuïtie bij Havanna bijna altijd klopt heb ik uiteindelijk gewoon haar halsband gepakt en niet meer losgelaten. Havanna zal hooguit naar huis lopen en das een veilige route, maar ik vind het juist zo belangrijk om goede ervaringen op te bouwen op het veld, iets waar hij volledig achter staat! Ik zit nu dus met mn handen in het haar. Dat ze niet met elkaar op kunnen schieten is gewoon heel sneu, maar daar komt natuurlijk nog bij dat als er een keer iets misgaat waardoor Havanna losloopt bij mn vader, het heel fout af kan lopen. We hebben al vaak genoeg gewoon pech gehad (musketon die losschoot etc) dus het is zeker niet ondenkbaar. Bij mij maakt dat nu niet veel meer uit, ze komt dan gewoon, maar als het bij mn vader gebeurt... Ze zal naar huis lopen, dat weten we inmiddels, maar er zijn genoeg stukken waarbij ze dan eerst de weg over moet steken..
Ik zie wel wat er in basis moet gebeuren en hoe mn vader het loslopen kan gaan oefenen, maar hij vertikt het en neemt niks van me aan. Ik leg hem altijd alles goed uit, probeer niet betweterig over te komen, haal aan dat het dingen zijn die ik juist van hem heb geleerd, of haal aan dat de therapeute het zo heeft aangeraden, maar hij vertikt alles gewoon... Mn vader heeft echt een ruime ervaring met het trainen van honden en hij doet best wel zn best hoor, dat moet ik toegeven. Maar soms heb ik het gevoel dat hij alles meteen wil zonder er moeite voor te doen. Misschien de leeftijd???
Natuurlijk kan ik ervoor kiezen om alle rondjes zelf te lopen, maar daar los ik het probleem natuurlijk niet mee op en bovendien ben ik ook wel eens weg of ziek en doet hij dan alsnog Havanna.
Stiekem ben ik ook bang dat hij heel eigenwijs gewoon haar een keer gaat loslaten met alle gevolgen van dien. Zit tegenwoordig in de zenuwen als hij wat langer doet over een rondje en ik ben niet de enige!
Dus wie heeft er een idee om mn vader te trainen?
Ik weet het echt niet meer.. 
Zonde dat hij niet open staat voor jou manier. Kan je moeder eventueel bemiddelen ? 
.... ik snap het wel... maar ik denk dat je dat beter aan anderen overlaat.