Geplaatst Sinds n week of 2 is bekend dat mn broertje uit huis gaat en daarmee gaat ook gelijk mn moeder bij dr vriend wonen.
Ik woon sinds 1,5 jaar samen met mn vriend en we hebben 4 katten.
Sebbe hebben we inmiddels 14 jaar en ja, ze heeft wat ouderdoms kwaaltjes, maar voor t zelfde geld gaat ze nog 2, 3, 4 jaar mee.
Afgelopen weekend hebben mn moeder en dr vriend 'geprobeerd' om dr daar alvast te laten wennen.
Mn broertje is met dr daarheen gewandeld. De lift wilde ze niet in, de trap wilde/kon ze niet op. Naar boven (3 hoog) gedragen.
Eenmaal binnen bleef ze blijkbaar onrustig, gleed telkens uit over de vloer en braakte.
Wilde ze haar uitlaten, zelfde liedje met de lift. Ze wilde er niet in. Met wat duw en trek werk uiteindelijk in de lift gekregen waar ze alles onder plaste. Ben hier zelf niet bij geweest helaas. Dit was op n zaterdag en t was de bedoeling dat ze iig tot zondag zou blijven.
Zondag kwam ik daar, verhaal aangehoord. Heb contact opgenomen met iemand waarvan ik dacht dat ze misschien kon helpen om Sebbe te laten wennen. Ze gaf me als advies om t nogmaals te proberen en geen medelijden te hebben met Sebbe. Klonk me in de oren als aanpak alla cesar milan. Als t niet lukte mocht ik dr bellen en wilde ze wel helpen.
Dit voorgelegd, maar kreeg meteen te horen dat ze dat niet 'aandurfde' maar dat ze het wel wilde proberen met die kennis van me erbij.
Paar keer gebeld, maar kreeg geen gehoor. Zij heeft n stichting waardoor ze telefonisch altijd erg druk is, dus ik heb 2 nummers achtergelaten en mn moeder en vriend gezegd, bel haar even en maak n afspraak dan kunnen we het iig nog eens proberen.
Nou, het is inmiddels woensdag en vanmiddag kreeg ik n telefoontje van mn moeder. Eerst n beetje gekletst en toen kwam ineens de mededeling 'ik wilde je dit eigelijk niet over de telefoon vertellen, maar we hebben besloten Sebbe toch in te laten slapen'
Ik viel eerst even stil, waarna ik zei, dat doet de DA toch niet, ze is wel oud en heeft wat kwaaltjes maar ze laten n hond die verder niks ernstigs mankeerd echt niet inslapen.
Blijkbaar had ik het mis want ze had de DA maandag al gebeld en de situatie uitgelegd en de DA stemde daarop toe om dr in te laten slapen.
Er was nog geen afspraak gemaakt en mn moeder vroeg me of ik er bij wilde zijn.
Tussen mn tranen door antwoorde ik dat ik t nog niet wist. Inmiddels weet ik wel zeker dat ik er bij wil zijn als t gaat gebeuren.
Ik was boos op mn moeder, en teleurgesteld.
Beetje doen alsof ze er alles aan gedaan hebben, maar intussen willen ze gewoon van dr af. Ze roept al jaren dat ze blij is als die hond eindelijk dood gaat. Al die tijd gedacht dat ze t niet meende. Of niet meende...ze zal best om Sebbe geven, maar tegelijkertijd voelt ze zich denk ik opgezadeld met dr. Mn ouders zijn al jaren gescheiden en Sebbe is toen met ons meegegaan.
Ze ziet Sebbe gewoon als n last. En ik wil niet kwaads over mn moeder zeggen, want zo slecht is ze niet, maar ik ben nu gewoon zo teleurgeteld in dr, dat ze niet ff wat meer moeite doet.
Ben net toch maar even langs geweest, zowel voor Sebbe alsook voor mn moeder. Ik denk mss heeft ze nog wat te zeggen, want aan de telefoon bleef t van beide kanten erg stil.
Thuis weer janken zodra ik Sebbe zag.
Nog n keer gevraagd wat de DA gezegd had, zelfde verhaal. Ik snap t denk ik wel, maar ik kan er met mn hoofd niet bij.
Of is dit toch t beste? Inslapen? Of op de een of andere manier n oplossing zoeken, meer proberen? Of moeten we dat Sebbe niet meer aandoen?
Ik had me er bij neergelegd. Ik zei dat ik er toch graag bij wilde zijn als t ging gebeuren.
Maar wanneer? Mn moeder zei dat ze n afspraak wilde maken in de avond.
Ik, in mijn gedachte, dacht dat vrijdag middag beter zou zijn. Dan zou ik de middag vrij nemen op werk en had ik t weekend om rustig aan bij te komen.
Maar nee, dat vond mn broertje niks want dan moest ie vrij vragen op werk.
Ik kijk m vol ongeloof aan... Ja zegt ie, je stelt je nu wel erg aan hoor.
Ik heb geschreeuwd tegen m kan ik je zeggen, ik schrok er zelf van.
En wat doet mn moeder? Die zegt doorleuk, ja wat wil je, dat we dr ook nog laten cremeren...
Heb mn jas gepakt en ben de deur uitgestormt. Stelletje achterlijke!
Bah.
Nou, t is toch nog best n lang verhaal geworden. Deels omdat ik t gewoon ff kwijt wilde maar ik zou ook graag jullie mening horen over wat nu voor Sebbe t beste zou zijn.
Bedankt voor t lezen
