Geplaatst Nadat we begin deze maand onze max hebben moeten laten gaan viel er een stilte in huis..... Een grote stilte.
Voor ons, maar ook voor de andere hondjes. Zij veranderde enorm..
Vooral het alleen thuis laten werd een drama, hartverscheurend huilen was het gevolg.
Uiteindelijk wat info gaan inwinnen en na meerdere adviezen toch besloten om er een hondje bij te nemen zodat voor hun gevoel de roedel weer compleet was.
En dan ga je denken... Wat gaat het worden.
Zelf wilde ik het liefste een border collie omdat ik graag de sport in wil.
Maar we wonen in een rijtjeshuis en we vinden dat zo'n hond de ruimte nodig heeft,
Daarnaast ben ik op zoek naar werk en niet wetende wat dat uiteindelijk gaat worden toch besloten dat risico niet te nemen om straks met een ongelukkige hond te zitten die niet aan haar behoeftes komt. Dat zou ze niet verdienen.
Een klein hondje zou het worden en dan is de keuze niet moeilijk.
Dan zou het weer een west highland white terriër worden, het ras waar ik 11 jaar geleden met de komst van max zo verliefd op werd.
En gisteren is ze gekomen, een waardig opvolgster van onze Max
Mag ik jullie voorstellen: Mecx
Een super lief hondje, ze heeft mijn hart gestolen.
En ook een voorbeeldig hondje.
Gisteren de honden goed kennis laten maken op neutraal terrein in het bos en ze liep al keurig los mee.
En vannacht was een droomnacht.... Om 22.30 naar bed gegaan en daarnet is ze er voor de eerste keer uitgegaan om te plassen. En de bench (gebruiken wij alleen tot ze zindelijk is) was keurig droog.
Een piepje vannacht (maar zal me niks verbazen dat ze droomde want ik hoorde verder niks) en verder heeft ze helemaal door geslapen. Nu slaapt ze ook weer.
Kortom, het lijkt een heerlijke pup te zijn.
En met de andere honden gaat het super.
Dobby moet er even aan wennen, maar Noah wil continu bij haar zijn, is er heel lief voor en wil alleen maar spelen.
Samen met Noah
