Geplaatst Guus is een 2,5 jarige exkater. Hij woont bij ons sinds 27-02-2012, we hebben hem uit het asiel gehaald.
We hebben in het begin erg veel problemen gehad met Guus. Hij had de eerste 3 weken ontzettend veel last van Angstaanvallen, waarbij hij gillend door het huis vloog. Dit kon uit het niets ineens opkomen. Mijn moeder werd bang voor hem, en vertrouwde hem niet. Dit was mede omdat hij niet klein is, en wanneer hij een aanval had nog 2x zo groot werd. Zijn haren op zijn rug stonden gewoon in een punt. Om iets lichamelijks uit te sluiten zijn we langs onze eigen DA geweest. Om te kijken of hij toevallig doof was of dat er ergens anders iets was. Maar er was helemaal niks met hem aan de hand, maar hij had waarschijnlijk al een behoorlijk verleden. Waar zijn aanvallen vandaan kwamen. We hadden contact opgenomen met het asiel, met de vraag of we hem 1 week langer op proef mochten hebben. Omdat we hem toch een eerlijke kans wouden geven. Hij was ondertussen 3 weken bij ons en we namen hem geregeld aan een tuigje mee naar buiten. Wanneer hij iets spannend voor rende hij gelijk naar binnen. We hebben toen in overleg met de DA besloten om hem naar buiten te laten gaan. Maandag was de grote dag, hij mocht voor de eerste keer los buiten. Spannend, en de zenuwen gierde door mijn lijf. Maar hij kwam keurig terug thuis. Heel de week ging hij naar buiten en kwam elk uur even thuis. Geen probleem zou je denken, tot hij vrijdags niet meer thuis kwam. De DA denkt dat hij een aanval heeft gehad, en daaruit gewoon is gaan rennen. We hebben gelijk contact opgenomen met Amivedi, het asiel en de DA in de buurt. Maar nergens was er een kat gevonden. Er gingen dagen, weken voorbij zonder dat iemand hem gezien had. Ik heb dagenlang door het dorp gefiets op te kijken of ik hem niet toevallig zag. Tot we na een maand een telefoontje kregen savonds om 21.30. Het was Amivedi, er hadden mensen gebelt die dachten dat ze Guus hadden gevonden. En hadden hem binnen gehaald. We zijn gelijk gaan kijken en het was hem! We hadden voor de zekerheid zijn reismandje meegenomen, en hij liep er zo in! Maar hij was behoorlijk mager geworden die maand. Hij was trouwens 3 straten van huis.
Eenmaal thuis moest hij weer binnen blijven. Maar dit was absoluut niet erg, want zijn aanvallen waren weg. Ze waren verdwenen. Hij wou alleen maar dicht bij ons zijn, en zo dicht mogelijk bij je liggen.
Na 1,5 maand mocht hij opnieuw naar buiten. Hij kwam elk kwartier controleren of wij er nog wel waren. Ondertussen is het een stik leuke kat geworden, zonder aanvallen. En we zijn helemaal gek op hem, ondanks dat hij altijd ruimte in beslag neemt!
Respect trouwens als je heel het verhaald gelezen hebt! Hier komen een aantal foto's van onze vriendelijke reus!
Voor zijn tunnel:
Zo ligt hij op bed (lekker veel ruimte in beslag):
Hier kun je goed zien hoe groot hij is:
En lekker slapen!
Groetjes!
