
Alleen de mensen waar ze nu zit weten vrij weinig over katten. Het zou het perfecte huis voor het diertje kunnen zijn. Iedereen is verzot op het dier en ze laten hem zo veel mogelijk vrij rondlopen en naar buiten. Maar ze hebben daar gewoon geen duidelijkheid voor het dier. Eigenlijk is de huidige situatie: Ouder1 is streng, wil de kat niet op het aanrecht, niet op de eettafel en niet aan het krabben hebben
Kind 1: Doet een poging tot opvoeden, maar als hij iets grappig of aandoenlijk vind maakt het niet meer uit en mag het best voor die ene keer.
Kind 2: Fokt het beest volledig op. Net zo lang tot het dier alles en iedereen aanvalt, bewegend of niet.
Ouder2: Vind alles lief en laat het dier dan ook maar zijn gang gaan, maar probeert hem nog wel rustig te houden wat alleen niet zo goed lukt omdat ze niet in de gaten heeft hoe gevoelig zo'n dier kan zijn (als in, halsbandje om doen door de kat aan het half omgedane halsbandje naar je toe te trekken en daarmee de kat half te killen en dan niet begrijpen waarom hij zo tegen stribbelt)
Nu is dit nog niet zo'n probleem. Maar over een half jaar is het geen lief klein poesje meer wat zo grappig over je been klimt maar sta je flink te vloeken als ze die nagels in je zet.
Toen ik het dier voor het eerst zag was ik helemaal weg van haar. Echt wat een leuk lief beest! Soms was ze wel wat grof met haar klauwen maar als je zachtjes in haar gezicht blies liet ze direct los en een dag later nadat hiermee was begonnen deed ze het al niet meer!
Enkel, 3 weken later is het beest een ramp geworden.. Hij krabt, bijt, klimt via je broek omhoog! dringt zich op etc. En ik denk dat de reden daarvoor wel duidelijk is. Zo zonde! Ik vind het gewoon niet prettig meer daar langs te komen omdat dat beest zo doet. Nu probeer ik voorzichtig duidelijk te maken dat er naar mijn mening eigenlijk wel iets moet veranderen. Ze bedoelen het allemaal hartstikke goed, maar uiteindelijk vermoed ik dat dit niet helemaal de manier is en het zou zo zonde zijn als zo'n leuk diertje "verpest" word. Want als ben ik bang dat over een half jaar de lol er wel vanaf is en we een nieuw asielzoekertje hebben. Maar hoe kan ik dat überhaupt aanpakken zonder mensen te beledigen of betweterig te klinken? Ik ben absoluut geen kattenexpert en dat zal ik ook nooit worden, maar ik heb het beste met zowel deze mensen als deze kat voor en ik denk dat ze hier op den duur niet blij van zullen worden. Wat nu? :/ 