Geplaatst Zo begon het:
Ik had Ollie (toen 12 weken oud) net twee weken en liet hem dag en nacht rondlopen in mijn kamer. Hij zat op vaste plekken op vaste tijden en was wel nog druk aan het wennen in zijn nieuwe huisje. Normaal gesproken zat hij s'ochtends als ik wakker werd te dutten op zijn fleece deken voor zijn kooi. Het begon dus die ochtends toen me opviel dat Ollie niet zijn kooi uit was, wat hij normaal wel altijd deed. Ik dacht nog dat hij misschien op avontuur was ik de kamer, maar helaas was hij zielig in zijn kooi in een hoekje gekropen. Ik heb hem heel voorzichtig uit de kooi gehaald en het was eigenlijk maar een klein hoopje elende. Zijn hoofd hing er vreemd scheef bij en hij wilde niet eten of bewegen.
(Al huilend) de dierenarts gebeld en kon er gelukkig om 16.00 terecht.
Ik had op internet al wat lopen googlen en het kon twee dingen zijn, of een fikse oorontsteking of het E.C cuniculli bacterie. De dierenarts onderzocht hem en vertelde me dat zijn oor sowieso ontstoken was maar dat ze niet kon uitsluiten of het "slechts" een oorontsteking was of dat die bacterie dat had veroorzaakt. Ik kreeg dus voor beide dingen medicijnen mee.
Ik kan het mij niet heel goed herinneren maar ik heb hem zeker drie maanden lang, twee keer per dag de medicijnen gegeven (pijnstilling, vitamine E(?), en dan nog een middel tegen de parasiet) Het waren dus drie verschillende spuiten vloeistof ik in zijn mondje moest geven. daarnaast ook nog oordruppels tegen de onsteking. De eerste paar dagen ging dat nog wel maar toen hij wat sterker werd was dat elke dag weer een worsteling!
Ik ben heel blij dat ik het volgehouden heb en dat Ollie een vechter was want hij is goed uit de strijd gekomen. Af en toe staat zijn hoofdje nog ietwat scheef en hij is niet zo gebalanceerd als zijn vriendinnetje, maar het is een vrolijk en actief konijn die heel erg aan mij gehecht is. Wat waarschijnlijk komt door de intense verzorging en aandacht in die tijd.
Achteraf had ik de symtomen eerder moeten kunnen zien want de dagen ervoor krabde hij heel veel aan zijn oren, echter had ik pas net een konijn en zag hier dus geen gevaar in.
Maar wat veranderen die kleine monsters snel zeg! Inmiddels heb ik niet een maar twee konijnen die niet meer klein maar volwassen zijn. Ik kan me overigens geen leuker huisdier voorstellen en wil nooit meer anders!
Hier de eerste foto die van Ollie gemaakt is:
Zieke Ollie, dit was de dag na de dierenarts. Zijn hoofdje hangt hier heel scheef en hij heeft ook moeite om hem omhoog te houden
Hier al een maand na de diagnose, nog steeds scheef maar wel al actief en een stuk vrolijker
Inmiddels is hij gelukkig uitgegroeid tot een grote sterke man
Hij zit lekker in zijn vel
De kat vond hij reuze interessant
Maar een konijn is een konijn niet zonder vriendinnetje. Dus hop die balletjes eraf en een meisje erbij.
Koppelen was niet eens nodig want het was liefde op het eerste gezicht!
Ze hadden twee grote kooien ter beschikking maar natuurlijk moesten ze samen op het kleine plastic ding zitten. Hier was Molly overigens nog echt heel klein in vergelijk met Ollie.
Echter is Molly sinds kort groter dan mijn lieve man.
Hoezo ongemakkelijk
Bedankt voor het kijken en groetjes van de kleine monsters
De nieren worden soms ook aangetast. Haar zusje was al een maand eerder ingeslapen dus misschien had ze ook niet zo'n zin meer hoor.
