ik heb dit topic geopend om te kijken of ik wat tips of adviezen kan krijgen rondom het gedrag van mijn weimaraner.
het is een ontzettende lieve teef van nu 6 jaar die wij nu zo'n 5 maanden in huis hebben. ze is officieel nog van mijn schoonfamilie en dus een opvanghond, maar officieus is ze van ons ( en vooral van mij, tis echt mijn hondje
) en hebben we haar ook meer uit huis gehaald dan opgevangen. we zijn nog bezig haar papieren over te laten schrijven, maar vanwege een scheiding van de eigenaren kan dat nog even duren en dat is weer een ander verhaal 
ik ken haar al haar hele leven, ik heb haar zien opgroeien en zien verslechteren, toen de mogelijkheid zich voorstelde hebben we haar dan ook direct daar weggehaald. deels om dat gezin wat rust te geven tijdens de scheiding omdat ze haar eigenlijk al jaren niet meer aankonden, maar vooral om haar EINDELIJK uit dat huis te halen. ze is een weimaraner, dus een actieve jachthond. ze is destijds als pup gekocht om haar mooie koppie....maarja toen werd ze groter en sterker en "vervelend". als oplossing werd ze in een bench gestopt voor het grootste gedeelte van de dag. als ze lawaai maakte ging er een deken overheen. het uitlaten was bijna onmogelijk omdat ze hyperactief was en alle kanten op trok, ze ging door de scherpste wurgkettingen heen.
de bench werd uiteindelijk te klein, er stond een plastic hondenmandje in waar ze zich helemaal in op moest vouwen, ze werd gewoon te groot voor de bench. wij hebben vorig jaar de oude bench van onze cane corso gedoneerd omdat wij merkten dat ze vergroeiingen in haar rug had gekregen.
deze hond heeft dus best een heftig verhaal, toen wij haar in huis namen was het dan ook een nerveus, panisch, hyperactief, angstig, ondervoed wrak van een hond. je kon het eigenlijk geen hond meer noemen.
in de eerste weken is ze gewogen, ontwormd, ontvlooid, nagels geknipt, oren schoongemaakt en is er vooral ENORM veel met haar gelopen. na een week of drie begon ze eindelijk te kalmeren. ze had niet langer de hele dag bijna zwarte ogen van de verwijde stress-pupillen en kwam rustig op de bank liggen.
onze cane corso (een reu) heeft haar echt onder zijn hoede genomen. hij is vanaf het begin ontzettend voorzichtig geweest en rustig en lief. zij heeft van hem kunnen leren wat het is om hond te zijn en daar zijn wel heel blij om.
nu, vijf maanden later, is het een heel andere hond. ze is zo'n vier kilo aangekomen, de vergroeiing in haar rug is veel minder zichtbaar, ze loopt beter, haar ontlasting is gezonder (dankzij ander voer en minder stress), ze is rustiger en dus gehoorzamer. we hebben bijna alles opnieuw moeten aanleren, van zitten tot aan de lijn lopen. ze heeft een u-lead tuig waar ze niet meer mee trekt en dat voor haar heel fijn werkt, maar soms kan ik haar ook gewoon aan haar halsband meenemen ( ze heeft een nieuwe zachte leren gekregen, omdat haar wurgketting haar nek kapot had getrokken) en ook kan ik soms los met haar lopen.
we oefenen eens per week in een jachttraining om haar een outlet te geven voor haar jachtdriften, haar met andere honden om te laten gaan en om aan de gehoorzaamheid te blijven werken.
ze heeft inmiddels verschillende nieuwe commando's geleerd op een fluitje en we werken inmiddels op apporteren en waterwerk wat ze heel erg leuk vindt.
het is absoluut een geweldige hond, ze leeft echt voor aandacht en komt bij iedereen een aai halen. ze is veel rustiger en veel minder in de knoop met zichzelf. we gaan regelmatig lange stukken wandelen of fietsen of naar parken waar ze lekker los kan rennen en ze is dan zo gelukkig, ik kan er soms wel om janken om haar nu zo blij te zien
toch blijft ze wat gedragsproblemen houden. hier werk ik samen met onze trainer aan, maar ik ben benieuwd wat andere visies en adviezen hierover zijn, wie weet helpt het ons en daar gaat het me uiteindelijk om. ik ben nooit te trots om zoveel mogelijk hulp te vragen voor dit lieve dier dat me zo aan het hart gaat.
wat ik vooral merk is dat ze vaak onzeker reageert op vreemde mannen. niet altijd, niet iedere man, maar vaak genoeg dat het opvalt. ze rent er dan heen (bijvoorbeeld als we op het grasveldje voor ons huis aan het trainen/spelen/luieren zijn) of trekt aan de lijn. ze gaat dan blaffen naar de man en springt daarbij veel heen en weer. ze komt soms ook wel kort naar mij toe en gaat dan weer terug.
ik reageer nu vooral door haar terug te roepen of met de lijn te corrigeren. daar reageert ze steeds sneller op. als het mogelijk is ga ik daarna met haar naar de man toe en begin ik een gesprek om uit te leggen waarom ze zo reageert, te verontschuldigen natuurlijk als hij geschrokken is, maar te verzekeren dat ze niet gevaarlijk is, alleen onzeker. dit vinden mensen meestal erg fijn en de meeste zeggen ook dat ze ons niks kwalijk nemen. dit gesprek doe ik ook om haar te laten zien dat er niks gevaarlijks is en om haar op haar gemak te stellen. ik nodig vaak uit om haar te aaien en dit vind ze dan ook heel fijn (aandachtsfreak
)ik merk wel dat ze sneller blaft als de man zelf onzeker of bang is. soms begint ze dan ook terwijl ze voorheen geen interesse had, maar zodra de man laat zien dat hij haar ( of de cane corso die er meestal bij is) eng vind, begint ze vaak te blaffen. het vervelende is dat ik deze mensen niet kan overtuigen om even stil te blijven staan, met mij te praten en haar dichtbij te laten komen. zo heb ik vaak het gevoel dat hoewel ik haar wel corrigeer, ze toch in die mindset blijft van het blaffen.
ik ben benieuwd of mensen me hier wat tips over kunnen geven, alles wordt eerst besproken met onze trainer ( die 5 minuten wandelen van ons vandaan woont
), maar een frisse blik geeft soms een nieuw inzicht en ik wil zo veel mogelijk doen om van haar een zo gelukkig mogelijke hond te maken